ได้
หากมองตามความเป็นจริงแล้วอีอูยอนคือคนที่เสี่ยงอันตรายมาช่วยเขา ที่ถูกคือเขาต้องแยกความรู้สึกส่วนตัวออกไปแล้วขอบคุณให้เหมาะสม
ต้องขอบคุณไหมนะ หรือจะปล่อยมันไปเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นดี แล้วเราจะขอบคุณเขาด้วยตัวเองได้ไหม
…แบบนั้นน่าจะดีกว่า
ชเวอินซอบหยิบปากกาขึ้นมา ขณะที่เขาจะเขียนคำว่าขอบคุณลงไป กรรมการผู้จัดการคิมก็ตะโกนขึ้นมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า
“ถึงแล้ว!”
เจ้าตัวส่งเสียงดีใจเหมือนเด็กทันทีที่มาถึงทางเข้าบ้านพักตากอากาศพร้อมกับปลดเข็มขัดนิรภัยออก มันเป็นคฤหาสน์ที่มีหน้าต่างบานใหญ่กับกำแพงด้านนอกสีเทาอ่อนดูทันสมัย ดูจากตำแหน่งที่มีทะเลสาบอยู่ไม่ไกลและมีภูเขาอยู่ด้านหลังแล้ว เห็นได้ชัดเลยว่าตอนสร้างได้รับการใส่ใจเป็นอย่างมาก ดูเหมือนเขาจะรู้เหตุผลที่กรรมการผู้จัดการคิมชมบ้านพักตากอากาศของตัวเองจนน้ำลายแห้งแล้ว
“เป็นไงล่ะบ้านพักตากอากาศของฉัน”
“ดีครับ”
“อินซอบ เวลาแบบนี้จะมาพูดแค่ว่าดีครับอย่างเดียวไม่ได้นะ ต้องเติมสำนวนเว่อร์ๆ เข้าไปด้วย”
คำว่า สำนวนเว่อร์ๆ ทำให้ชเวอินซอบขมวดคิ้วไปพักหนึ่ง ก่อนจะพูดสำนวนที่เด็กสมัยนี้ชอบใช้และเป็นสำนวนที่เขาเคยพยายามเรียนมาบ้างออกมา
“เวอร์วังอลังการมาก
