ครับ”
“…”
“…”
“ผมทำอะไรผิดไปหรือเปล่าครับ”
“เปล่า…ฮ่าๆๆ ช่างเป็นสำนวนที่ทั้งเว่อร์ทั้งคลาสสิกอะไรอย่างนี้”
หัวหน้าทีมชาจอดรถเสร็จก็เอาของลงมาจากท้ายรถ เมื่อชเวอินซอบเดินไปข้างๆ ทำท่าจะช่วย หัวหน้าทีมชาก็โบกมือปฏิเสธ
“ช่างเถอะน่า คุณอินซอบอาการไม่ค่อยดี ไปพักเถอะ”
“ไอ้อาการเมาอะไรนั่นรุนแรงขนาดนั้นเลยเหรอ สีหน้ายังไม่ดีขึ้นเลย”
ในตอนนั้นอีอูยอนดันชเวอินซอบที่ไปเข้าห้องน้ำมาไปที่หลังรถ แล้วบอกคนอื่นไว้ว่าที่อีกฝ่ายดูอาการไม่ดีเป็นเพราะเมารถ มาตอนนี้ชเวอินซอบบอกว่าดีขึ้นแล้วและพยายามจะยกของ แต่อีอูยอนก็ยังดันไหล่ของอีกฝ่ายไปด้านหลังเบาๆ
“ไปพักเถอะครับ”
“…”
เพียงคำพูดเดียวนั้นทำให้ชเวอินซอบไม่สามารถพูดอะไรต่อได้และรีบลุกขึ้น
รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายพูดเพราะคำนึงถึงตัวเอง แต่คำพูดเพียงคำเดียวของอีอูยอนกลับยังคงมีน้ำหนักอย่างประหลาด เขาถึงกับรู้สึกว่าเรื่องในห้องน้ำนั้นเขาไม่ได้ถูกช่วยเหลือ แต่เหมือนถูกเจอจุดอ่อนเสียมากกว่า
“อินซอบมานี่เร็ว มาดูนี่ วิวนี้น่าตะลึงใช่ไหมล่ะ”
กรรมการผู้จัดการตื่นเต้นอย่างมากพลางชี้ไปที่ทะเลสาบพร้อมกับวางมาดเหมือนมันเป็นของตัวเอง เป็นท่าทีที่ต่างจาก
