กรรมการผู้จัดการเท่ๆ ที่มักจะใส่เสื้อผ้าดีๆ มาพบพวกพนักงานในบริษัทอย่างสิ้นเชิง ถึงจะไม่อยากเป็นแบบนั้น แต่ชเวอินซอบก็เริ่มเห็นถึงข้อดีของคนรอบตัวและรู้สึกลำบากใจขึ้นมา
หัวหน้าทีมชามองกรรมการผู้จัดการคิมพลางเดาะลิ้นก่อนจะเอาของทั้งหมดเข้าไปเก็บในบ้านพักตากอากาศ
“คุณลุงที่เป็นคนดูแลเตรียมของเอาไว้ให้อย่างดีเลยนะครับ”
“แน่นอน เขาโทรมาบอกว่าเตรียมของเสร็จแล้วตั้งแต่สองสามวันก่อนโน่น”
อินซอบเปลี่ยนมาสวมรองเท้าสลิปเปอร์ที่ถูกเตรียมไว้แล้วกวาดตามองด้านในบ้านพักตากอากาศอย่างเหม่อๆ
“อินซอบไปนั่งพักตรงนั้นสิ”
กรรมการผู้จัดการคิมชี้ไปที่โซฟา อินซอบนั่งลงบนโซฟาอย่างระมัดระวังพลางสำรวจรอบๆ ด้วยใบหน้าเหม่อลอย
“เป็นไง ใช้ได้ไหม”
“ครับ ดีเลยครับ”
“ตอนที่สร้างบ้านหลังนี้น่ะ ฉันมาอยู่ที่คังวอนโดตั้งหนึ่งเดือน ฉันต้องคอยดูอยู่ตลอดเลยล่ะ เพราะถ้าฉันไม่คอยบ่นอยู่ข้างๆ หูพวกผู้รับเหมา งานก็จะเสร็จช้าน่ะ”
“ตอนนั้นเหนื่อยมากจริงๆ ครับ มีเรื่องที่ต้องจัดการกองเป็นภูเขา แต่กรรมการผู้จัดการไม่ยอมเข้าบริษัทเลย เพราะบ้าอยู่แต่กับเรื่องบ้านพักตากอากาศ”
หัวหน้าทีมชานึกถึงอดีตพลางถอนหายใจ
“แต่ฉันก็เซ็นเอกสารที่จะต้องอ
