คยลองจิตนาการคนเดียวนับครั้งไม่ถ้วนในตอนที่นอนป่วยว่าเขาได้ไปเที่ยวรอบโลก หรือกลายเป็นคนที่เล่นบาสเกตบอลเก่งที่สุดในโลก หรือเป็นหมอที่เก่งที่สุดในโลก แต่เขาไม่เคยจินตนาการถึงการรับมือกับคำเชิญให้ไปเที่ยวในวันหยุดเลย
“พอแล้วครับ คุณอินซอบ ผมก็พูดไปเรื่อยเปื่อย ก็แค่การเที่ยวเล่นที่น่าเบื่อพวกคนแก่น่ะ”
หัวหน้าทีมชาเองก็เกาหัว ด้วยเหตุนั้นชเวอินซอบจึงรู้สึกผิดเป็นสองเท่า
“ไม่เลยครับ ดูเหมือนจะเป็นการไปเที่ยวที่น่าสนุกนะครับ ผมคิดว่าต้องเป็นการไปเที่ยวของผู้สูงวัยที่น่าสนุกแน่นอนครับ”
นี่เป็นการปฏิเสธที่ไม่ผ่านเอาเสียเลย กรรมการผู้จัดการคิมคิดพลางขมวดคิ้ว แต่อินซอบยังพยายามปฏิเสธในส่วนอื่นต่อไป
“ผมคิดว่าน่าจะเป็นการไปเที่ยวที่น่าสนุกมากๆ เลยครับ ผมเองคิดแบบนั้นนะครับ ผมไม่ได้ไม่อยากตามไปเพราะคิดว่าเป็นการเที่ยวเล่นที่น่าเบื่อของผู้สูงวัยนะครับ ผมแค่…ผม…ผมจะไปครับ”
“พอแล้วน่า ไม่เป็นไรหรอก ไม่ต้องฝืนใจไปก็ได้”
“ผมไม่ได้ฝืนใจนะครับ ผมจะไปครับ”
ชเวอินซอบตอบด้วยสีหน้าแน่วแน่ กรรมการผู้จัดการคิมเป็นเหมือนกับผู้มีพระคุณที่รับตนเข้ามาในบริษัท ส่วนหัวหน้าทีมชาเองก็เป็นคนที่คอยดูแลเขามา
