กกว่าคนอื่นๆ ถึงสองสามเท่า แม้จะมีตอนที่พวกเขาเดาะลิ้นและตบไหล่ตนด้วยสีหน้าเห็นอกเห็นใจอยู่บ้าง แต่คนทั้งคู่เป็นคนที่ชเวอินซอบรู้สึกขอบคุณมากที่สุดที่เขาได้พบที่เกาหลี
“ผมจะไปตกปลาครับ”
“จริงเหรอ มันไม่เกินไปใช่ไหม”
“ไม่เกินไปเลยครับ ผมไปด้วยความรู้สึกยินดี”
หัวหน้าทีมชาระเบิดหัวเราะออกมาทันทีที่ชเวอินซอบก้มหัวพร้อมกับพูดแบบนั้น เขาใช้ฝ่ามือยืดไหล่ของอินซอบขึ้นพลางเอ่ยพูด
“บางครั้งตอนที่เห็นคุณอินซอบ ผมว่าวิธีการพูดของคุณพิเศษมากเลย จะบอกว่าอะไรดีนะ บางครั้งมันเหมือน...”
“เหมือนพวกบริกรใช่ไหมครับ”
กรรมการผู้จัดการคิมกับหัวหน้าทีมชาปรบมือพร้อมกับหัวเราะให้กับคำพูดของอีอูยอนที่นอนคว่ำหน้าอยู่
“ฮ่าๆๆๆ ใช่เลย”
“ใช่แล้ว แบบนั้นแหละ ไปเรียนคำพูดพวกนั้นมาจากไหนเหรอ”
“…ผมใช้คำพูดแบบนั้นเหรอครับ”
ชเวอินซอบรู้มาว่าจะต้องพูดด้วยคำว่า ครับ หรือ เหรอครับ กับเจ้านายในที่ทำงานถึงจะสุภาพ เขาคิดว่าคืนนี้เขาหลังจากกลับบ้านไป เขาต้องรู้ให้ได้ว่าสำนวนแบบที่บริกรใช้คืออะไร
“งั้นถ้ามีเวลาว่างช่วงสุดสัปดาห์ก็ไป ถ้าคิดว่ามันเกินไปก็ไม่ได้ต้องไปก็ได้ อ่า เดี๋ยวนะ”
ตอนนั้นเองโทรศัพท์มือถือของกรรมการผู้จัดการ
