คิมและชเวอินซอบอย่างอ้อมๆ
“เอ่อ พอลองคิดดูแล้ว ฉันก็เป็นแบบนั้นแหละ อินซอบถ้านายเหนื่อย นายก็พักเฉยๆ เถอะ”
“ไม่เลยครับ ผมไม่ได้ไม่อยากไปนะครับกรรมการผู้จัดการ”
“ฉันคิดน้อยไปเอง”
ชเวอินซอบรู้สึกผิดขึ้นมาทันทีที่เห็นว่ากรรมการผู้จัดการคิมยิ้มอย่างลำบากใจ
เขาตั้งใจว่าพอมาถึงเกาหลีแล้วเขาจะไม่สร้างความสนิทสนมกับใคร เขายุ่งเกี่ยวกับคนในบริษัทด้วยเรื่องงานเท่านั้น แม้แต่วันหยุดเขาก็ไม่ออกไปนอกบ้าน และส่วนใหญ่เขาก็ใช้เวลาอยู่ตามลำพัง ส่วนเวลาส่วนตัวเขาจะติดต่อกับครอบครัวบ้างเป็นบางครั้ง
ถามว่าเหงาไหมนะเหรอ
เหงาสิ เหงาจนเข้ากระดูกดำเลยล่ะ ทั้งเหงา ทั้งว้าเหว่จนเขาพยายามทำใจแข็งและไม่ติดต่อกับครอบครัวบ่อยๆ
บางครั้งเขาก็อยากจะออกไปดูหนัง กินอาหารที่ชอบ และตากลมข้างนอกบ้าง เขาอยากลองทำดูเหมือนกันว่าการตกปลาในฤดูหนาวคืออะไร และเขาก็อยากลองชิมแมอุนทังที่เขาเคยเห็นแค่ในหนังสือและกรรมการผู้จัดการคิมต้มได้เด็ดมากดูสักครั้ง
“ไม่นะครับ กรรมการผู้จัดไม่ได้คิดน้อยเลยครับ ผมแค่…แค่…”
ชเวอินซอบไม่สามารถพูดต่อได้ เขาไม่รู้เลยว่าเขาจะต้องพูดอะไร เขาไม่เคยลองคิดถึงสถานการณ์แบบนี้เอาไว้เลย แม้เขาจะเ
