องแท้จากดวงตาที่ยิ้มอยู่ของเขา
‘บ้าไปแล้ว ผมจะไปที่นั่นทำไมล่ะครับ’
กรรมการผู้จัดการคิมเองก็เหมือนกัน
‘นายจะไปที่นั่นทำไม’
ถ้าพาอีอูยอนไปเที่ยวด้วย บางทีมันอาจจะไม่ใช่การท่องเที่ยว หัวหน้าทีมชาส่งสายตาว่า นั่นสิ นายจะไปที่นั่นทำไม และพำพึมเสียงเบา
“ยังไงก็ตามอินซอบจะไปใช่ไหม”
“นายจะทำอะไรที่บ้านล่ะ นายบอกว่านายอยู่คนเดียวนี่ แล้วนายจะทำอะไรคนเดียวในวันหยุดล่ะ หรือว่าจะไปเจอแฟน”
“เปล่าครับ ถึงจะไม่ได้เป็นแบบนั้น แต่ว่า…”
“ไปกันเถอะ ต้องสนุกแน่ๆ”
แม้กระทั่งหัวหน้าทีมชายังโน้มน้าวเขา ชเวอินซอบไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรดีกับความยุ่งยากนี้ และเริ่มรู้สึกหนักใจ
“ทำไมถึงไปบังคับคนที่เขาไม่อยากไปแบบนั้นล่ะครับ”
“ไม่นะครับ ผมไม่ได้ไม่อยากไปนะครับ”
“ก็ต้องไม่อยากอยู่แล้วสิครับ คุณไม่ค่อยจะมีวันพักในช่วงสุดสัปดาห์อยู่แล้ว ยิ่งไปกว่านั้นถ้าผมเริ่มถ่ายละครคุณก็แทบจะไม่ได้นอนอย่างเต็มที่ไปพักหนึ่งเลยไม่ใช่เหรอครับ คุณไม่อยากไปก็บอกไปเลยสิครับว่าไม่อยากไป เพราะบางทีกรรมการผู้จัดการก็ใจดีมากเกินไปเหมือนกัน”
อีอูยอนยิ้มและเข้าข้างผู้จัดการส่วนตัว แต่ถ้าลองฟังดีๆ แล้วนี่เป็นข้อความที่เขากล่าวตำหนิทั้งกรรมการผู้จัดการ
