ปตกปลากับพวกเราที่ทะเลตะวันออกไหมล่ะ เพราะนายก็ไม่มีงานอะไร”
“ตกปลาเหรอครับ”
“ไม่เคยลองตกปลาตอนฤดูหนาวเหรอ”
“ไม่เคยลองตกปลาอะไรเลยครับ”
“ไปกันเถอะ ต้องสนุกแน่ๆ”
“นั่นสิ ไปด้วยกันเถอะ มาตัวเปล่าก็ได้ เพราะสิ่งที่กรรมการผู้จัดการเอามาก็มีแค่เงินเท่านั้น เราก็เลยมีทั้งเรือ ทั้งบ้านพักตากอากาศ แน่นอนว่ามีข้าวให้ด้วย กรรมการผู้จัดการต้มแมอุนทัง[2] ได้เด็ดมาก และก็แน่นอนว่าเขาจะซื้อปลาดิบให้ด้วย”
“ดีเลย ถ้าเป็นอินซอบแล้วล่ะก็ฉันจะเลี้ยงมื้อใหญ่เลย ไปกันเถอะ!”
“ไม่ดีกว่าครับ ผมว่าผมจะ…”
ชเวอินซอบคิดที่จะปฏิเสธ เขาจะต้องอยู่และหายไปอย่างเงียบๆ เขาไม่อยากสร้างความสนิทสนมกับใครที่นี่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในกรณีที่เขาหาจุดอ่อนของอีอูยอนเจอในอนาคต คนที่จะได้รับผลกระทบอย่างใหญ่หลวงที่สุดนอกจากตัวอีอูยอนแล้วก็คือคนสองคนนี้
“น่าสนุกนะครับ”
อีอูยอนที่ไม่พูดอะไรเลยจนถึงตอนนี้ก็พูดแทรกขึ้นมา
“นั่นสิ สนุกเนอะ อย่าบอกนะว่า…นายจะไปด้วย”
กรรมการผู้จัดการคิมลอบสังเกตสายตาของอีอูยอนอย่างระมัดระวังพลางเอ่ยถาม อีอูยอนตอบว่า ไม่มีทางครับ กรรมการผู้จัดการคิมสามารถเข้าใจความคิดที่ถูกต้องภายในใจของอีอูยอนได้อย่างถ่
