กลายมาเป็นกรรมการผู้จัดการให้กับเอเจนซี่ของพวกดาราล่ะครับ”
ชเวอินซอบหัวเราะเบาๆ ให้กับบทสนทนาที่คนทั้งคู่โต้เถียงกันไปมา เขาคิดถึงตอนที่คนทั้งคู่ยังเป็นหนุ่ม
“อะไรกัน นี่นายหัวเราะนี่”
หัวหน้าทีมชามองอินซอบที่เป็นแบบนั้นพลางเอ่ยพึมพำด้วยความตกใจ
“ครับ?”
“ก็นายไม่เคยยิ้มเลย ก็เลยนึกว่าเป็นคนยิ้มไม่เก่งน่ะสิ”
“…ขอโทษครับ”
พอมาคิดดูแล้วตั้งแต่ที่มาเกาหลี เขาก็จำไม่ได้เลยว่าตัวเองเคยยิ้มจริงๆ จังๆ ต้องบอกว่าไม่มีเรื่องที่น่าผ่อนคลายขนาดนั้นมากกว่าถึงจะถูก กรรมการผู้จัดการคิมเห็นภาพชเวอินซอบเกาหัว ก็นึกอะไรขึ้นมาได้และเอ่ยปากพูด
“สุดสัปดาห์นี้ทำอะไรล่ะชเวอินซอบ”
“ครับ?”
“สุดสัปดาห์นี้น่ะ นายหยุดใช่ไหมอีอูยอน”
“ครับ ผมจะพักครับ”
เป็นวันที่สามารถเรียกได้ว่าวันหยุดสุดท้ายสำหรับอีอูยอนที่จะเริ่มถ่ายละครตั้งแต่สัปดาห์หน้า
“สุดสัปดาห์นี้นายมีนัดหรือเปล่าอินซอบ”
“ไม่มีครับ”
นอกจากจะไม่มีคนรู้จักอยู่ที่เกาหลีแล้ว เขายังไม่มีเรื่องที่ต้องทำเป็นพิเศษข้างนอกด้วย เขาวางแผนของตัวเองเอาไว้ว่าสุดสัปดาห์นี้เขาจะอ่านต้นฉบับของละครที่อีอูยอนจะเริ่มถ่ายพร้อมกับทำตามตารางงานในสัปดาห์หน้า
“งั้นอินซอบไ
