จะไม่เข้าใจว่าเมื่อคนสองคนทะเลาะกันจะเกิดอะไรขึ้น ราวกับเจ้าตัวไม่รู้เลยสักนิดว่าการเติมเต็มช่องว่างของความรู้สึกที่ห่างเหินกันไปแล้วครั้งหนึ่งมันยากแค่ไหน
“ผมจะทำให้ดีแล้วช่วยหาเงินให้รุ่นพี่ไปเรียนต่อครับ เป็นโอกาสตกแต่งพอร์ตโฟลิโอด้วยนะครับ ผมจะซัปพอร์ตทุกอย่าง ทั้งคอนเซปต์ที่รุ่นพี่อยากทำ และดีไซน์ที่อยากลองทำ ขอแค่เชื่อมือผมก็พอครับ ผมมั่นใจจริงๆ ว่าสามารถทำได้ดี”
แล้วนี่มันโฆษณาขายตรงอะไรอีก ความรู้สึกเหลือเชื่อมีแต่จะขยายใหญ่ขึ้น
“เดี๋ยวก่อน”
แจยองยกมือขึ้นขัดคำพูดรัวของซังอู มีบางสิ่งที่เขาต้องถามให้แน่ใจ แม้ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำแบบนั้นไปทำไม เขาจ้องซังอูซึ่งยืนกำมือสองข้างแน่นอย่างเด็ดเดี่ยวเหมือนพระเอกการ์ตูนโชเน็น[2]
“นาย… เมื่อกี้ว่าไงนะ”
“ผมบอกว่าผมต้องการดีไซเนอร์ที่มีฝีมือครับ”
“ฉันหมายถึงนายเรียกฉันว่าอะไรนะ”
“รุ่นพี่?”
“เรียกว่าพี่ไม่ใช่เหรอ ฉันหูฝาดไปหรือไง”
ซังอูปิดปากแน่นก้มหน้าลง ใบหน้าจึงถูกบดบังด้วยปีกหมวกสีดำ
“ผมพูดผิดไปครับ”
เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ แจยองไม่เข้าใจสถานการณ์นี้สักนิด คนที่เอาแต่เรียกเขาว่ารุ่นพี่ๆ มาตลอด จู่ๆ มาเรียกว่าพี่? ไอ้คนที่วิ่งหนีไปด้วยสีหน้า
