ู้สึกใจฝ่อไปแล้วก็ได้
ในขณะที่ทอดมองโพรงขนาดใหญ่กำลังสวาปามอาหารอย่างเลื่อนลอย เจ้าสิ่งน่าขนลุกนั่นก็ขยับเขยื้อนปากอย่างช้า ๆ ฟันอันแหลมคมหลายร้อยซี่เคลื่อนตัวเข้ามาติดกันและอ้าออกกว้างจนเกิดเป็นฟองอากาศปุด ๆ
ยอนอีเผลอขยับปากตามมันโดยไม่รู้ตัว
[แก…ดูน่าอร่อยดีนะ]
มุมปากของสิ่งนั้นยกสูงขึ้นเป็นรอยยิ้มบูดเบี้ยวน่าสะอิดสะเอียน
[เป็นผู้สืบทอด…ของพวกมันเหรอ?]
ผู้สืบทอดของพวกมัน?
เขากลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่
ท้องทะเลสีแดนฉานเงียบสงัดจนยอนอีได้ยินเสียงกลืนน้ำลายของตนเองดังเป็นพิเศษ
โพรงขนาดมหึมาซึ่งกินพื้นที่ทั่วทั้งทะเลพูดอะไรบางอย่างต่อจากนั้น หากแต่ยอนอีชิงหลับตาลงเสียก่อน เขารู้สึกเหมือนกับว่าไม่ควรมองมันและควรหลับตาลงหากต้องการปกป้องสภาพจิตใจของตัวเอง
ซ่าาา!
ซ่าาา!
ครืนนน!
ทะเลที่เคยสงบเริ่มเกิดแรงกระเพื่อมขึ้นอย่างฉับพลัน พื้นดาวเคราะห์สั่นสะเทือนราวกับเกิดแผ่นดินไหว คลื่นลูกใหญ่สูงพอ ๆ กับภูเขาก่อตัวขึ้นที่ฝั่งหนึ่งของทะเลและกำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้อย่างน่าหวาดเสียว
ต้องหนี
มันเป็นสัตว์ประหลาด
ทะเลนี้มีชีวิต...!
แต่ร่างกายเขากลับแข็งทื่อไม่ยอมฟังคำสั่ง ทุกเส้นประสาทแข็งเกร็งราวกับเป็นอัมพาต
เหมือนกับ
