พวกสัตว์ประหลาดที่ถูกแช่แข็งอยู่ใต้ทะเลเหล่านั้นไม่มีผิด
วินาทีนั้นยอนอีถึงได้รู้ตัว
โพรงนั่นมองว่าเขาเป็นเหยื่อรายต่อไป
ในชั่วพริบตาอันเลวร้ายที่เขารู้สึกได้ว่าความตายกำลังหายใจรดต้นคอ
“ลืมตาสิ อียอนอี!”
ไหล่ของเขาถูกเขย่าอย่างแรง เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกยินดีที่ได้ยินเสียงทุ้มต่ำของแทฮาจิน ในขณะเดียวกันร่างที่ถูกดึงดูดเข้าไปในห้วงอากาศก็หลุดจากพันธนาการ
ยอนอีหลับตาแน่นและดับพลังทั้งหมดของตนลง รู้สึกเหมือนถูกกระชากคอเสื้อ ดึงลากกลับมาสู่โลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง
“แฮ่ก แฮ่ก...!”
เขาหอบหายใจกระชั้นราวกับคนจมน้ำที่เพิ่งได้รับการผายปอดจนฟื้นคืนสติ
ร่างของยอนอีนอนราบอยู่กับพื้นรถไฟใต้ดิน ด้านบนคือแทฮาจินที่นั่งคร่อมบนลำตัวเพื่อที่จะ CPR[1] แต่ไกด์หนุ่มกลับส่ายหน้าไปมาอย่างอ่อนแรง ขืนให้หมอนี่ปั๊มหัวใจให้ มีหวังกระดูกซี่โครงหักไม่เหลือชิ้นดีแน่ ๆ
“แฮ่ก แฮ่ก...”
ดวงตาสีอ่อนกะพริบอย่างช้า ๆ เมื่อมองเห็นใบหน้าของแทฮาจิน ความน่าสะพรึงกลัวที่ได้สัมผัสเมื่อสักครู่นี้ก็แล่นวาบเข้ามาในทันทีที่สบประสานกับดวงตาสีโกเมนก่ำของเขา
คุณ…เลี้ยงอะไรไว้ในภาชนะกันแน่?
ดูเหมือนแทฮาจินจะรับรู้ได้ถึงปฏิกิริยาข
