“ข้าทำอะไรล่ะ? ครั้งก่อนเจ้าก็พูดเหมือนกันเป๊ะ แล้ววันนี้ก็มาอีกแล้ว”
กิสเลนคลิกเสียงลิ้นเบา ๆ อย่างเอือมระอา ก่อนพูดต่อด้วยน้ำเสียงสบาย ๆ
“เอาเถอะ ยังไงก็ดูแลทางเข้าไว้ให้ดี เผื่อมีมอนสเตอร์โผล่มา ข้าจะกลับมาเอง”
ก่อนที่ใครจะพูดอะไรได้อีก กิสเลนก็เร่งก้าวเดินลึกเข้าไปในป่าโดยไม่มีความลังเล
“ไปกันเถอะ!”
กิสเลนกล่าวเสียงดัง นำเหล่าทหารรับจ้างก้าวเดินไปข้างหน้า
สโคแวน ริคาร์โด และทหารที่เหลือทำได้เพียงยืนมองอย่างตะลึงงัน
ป่าอสูร—สถานที่ที่ไม่มีใครกล้าเข้าไปสำรวจ
ในตอนนั้นเอง การเดินทางของกิสเลนได้เริ่มต้นก้าวแรกเข้าสู่สถานที่ต้องห้ามแห่งนี้
พวกเขาไม่ได้พาม้ามาด้วยเลยสักตัว ทุกคนต้องเดินเท้าล้วน ๆ
หากมอนสเตอร์โจมตีและม้าตื่นตกใจจนวิ่งเตลิดหรือก่อความวุ่นวาย มันจะกลายเป็นภาระมากกว่าประโยชน์
เสบียงทั้งหมดถูกบรรทุกไว้บนเกวียนหลายคัน ซึ่งทหารรับจ้างต้องผลัดกันลากด้วยตนเอง
บริเวณชายขอบของป่าอสูร มันดูไม่ต่างอะไรจากป่าธรรมดาทั่วไป
พวกเขาเห็นสัตว์ป่าขนาดเล็กประปราย และได้ยินเสียงจิ้งหรีดร้องเป็นระยะ
บางคนในกลุ่มถึงกับเริ่มสงสัยว่าข่าวลืออาจจะเกินจริงไป และป่าแห่งนี้อาจไม่ได้อันตรายอย่างที่พูดกัน
แต่เมื่อพวกเขาเดินลึกเข้าไปอีกหน่อย ความคิดเหล่านั้นก็ต้องเปลี่ยนไป
“ดูเหมือนนี่จะเป็นจุดเริ่มต้นของอันตรายจริง ๆ”
ใครบางคนพึมพำขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ทุกคนพยักหน้าเห็นด้วยโดยไม่พูดอะไร
