แรงสั่นสะเทือนส่งผ่านไปยังตู้โดยสารอื่น ทำให้ผู้โดยสารจำนวนมากตกอยู่ในความโกลาหล เสียงกรีดร้องดังระงม ผู้คนแตกตื่นลุกขึ้นจากที่นั่ง บางคนทรุดตัวลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว บรรยากาศที่เคยสงบกลับพลิกผันเป็นความวุ่นวายที่ยากจะควบคุม
กลางเศษซากนั้น ร่างหนึ่งค่อยๆลุกขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ
จูหนานเจียงปัดฝุ่นบนชุดสูทของตนอย่างสบายอารมณ์ สีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย เหมือนแรงโจมตีเมื่อครู่เป็นเพียงลมพัดผ่าน
“แหม..”
เขาเอียงศีรษะเล็กน้อย มุมปากยังคงประดับรอยยิ้ม
“เป็นลูกเตะที่ไม่ธรรมดาจริงๆ”
“แต่ก็ช่างมันเถอะ”
น้ำเสียงนั้นไม่ได้แฝงความโกรธเคือง กลับคล้ายกำลังชื่นชมอย่างจริงใจ
“วันนี้แค่มาทักทายสุดหล่อก็เท่านั้น!”
หวงเยี่ยยืนแข็งอยู่ที่เดิม กล้ามเนื้อทั่วร่างยังคงตึงเครียด ดวงตาจ้องเขม็งไม่กระพริบ
“ไว้เจอกันใหม่นะเจ้าชายน้อย!”
เสียงหัวเราะดังขึ้น พร้อมกับการเคลื่อนไหวที่รวดเร็วจนแทบมองไม่ทัน
ร่างของจูหนานเจียงหายวับไปจากสายตาในชั่วพริบตา ราวกับสายฟ้าที่ฟาดผ่านท้องฟ้า
ไม่มีร่องรอยหลงเหลือเลยซักนิด แม้รถไฟจะวิ่งด้วยความเร็วเหนือเสียง เขาก็ยังจากไปได้อย่างไร้ร่องรอยดุจภูติผี
