ความเงียบชั่วขณะเข้ามาแทนที่ ก่อนจะถูกกลืนด้วยเสียงโกลาหลของผู้คนอีกครั้ง
หวงเยี่ยยืนอยู่ท่ามกลางซากปรักหักพัง ร่างกายสั่นสะท้านอย่างไม่อาจควบคุมได้ ขนทั่วร่างลุกชันราวถูกกระแสไฟฟ้าสถิตไหลผ่าน
“ชะ.. ชิบหายแล้ว!”
“ไอ้เวรนั้นเป็นผู้ชายไม่ใช่เหรอ?”
ความคิดที่เพิ่งเกิดขึ้นทำให้ชายหนุ่มรู้สึกหนาวเยือกขึ้นมาจากภายใน
“การที่มันมาชื่นชอบข้าโดยไม่มีสาเหตุเช่นนี้ มันหมายความว่ายังไง!”
คำถามนั้นไร้คำตอบ และยิ่งทำให้สถานการณ์ดูบิดเบี้ยวเกินกว่าจะรับมือได้
สิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดคล้ายฝันร้ายที่ไม่สมเหตุสมผล ทุกอย่างดำเนินไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าจะทำความเข้าใจ แม้แต่ระบบกลืนกินมังกรที่ปกติจะตอบสนองต่อทุกสถานการณ์ ยังเงียบงันอยู่ชั่วขณะ ก่อนจะมีเสียงดังขึ้นในจิตใจ
【ชิบหายจริงๆแหละค่ะโฮสต์ อย่าบอกนะว่าโฮสต์จะเสียความบริสุทธิ์ของตนน่ะ】
ประโยคนั้นทำให้หวงเยี่ยแทบสะดุ้ง
“อย่าพูดเรื่องไร้สาระแบบนั้น!”
ถึงจะตอบกลับในใจ ทว่าความสั่นสะท้านกลับไม่จางหายไปเลยซักนิด
ทั้งสองแทบมีอารมณ์ไม่ต่างกัน ต่างก็รู้สึกถึงบางสิ่งที่เกินความเข้าใจ และนั่นเองที่น่าหวาดหวั่นยิ่งกว่าศัตรูที่มองเห็นไปเสียอีก
