ในเวลาเดียวกัน เสียงฝีเท้าหนักแน่นก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เจ้าหน้าที่ประจำขบวนรีบวิ่งเข้ามาภายในชั้นโดยสาร สีหน้าตื่นตระหนกเมื่อเห็นสภาพที่ถูกทำลาย
“เกิดอะไรขึ้นที่นี่!”
“ใครเป็นคนทำ!”
คำถามมากมายดังขึ้นต่อเนื่อง ผู้โดยสารบางส่วนชี้มาทางหวงเยี่ยโดยไม่รู้ตัว
เขายืนอยู่กลางซากอย่างเลี่ยงไม่ได้ ไม่มีทางหลบหนีจากสายตาของทุกคน
หวงเยี่ยสูดลมหายใจลึก พยายามรวบรวมสติที่กระจัดกระจาย
“ข้า..”
คำพูดติดค้างอยู่ในลำคอครู่หนึ่ง ก่อนจะฝืนกล่าวออกไป
“เป็นอุบัติเหตุ!”
คำอธิบายฟังดูอ่อนแรงกระทั่งกับตัวเขาเอง แต่ก็ไม่มีทางเลือกอื่น ตัวของเขาจำเป็นต้องอธิบายเหตุการณ์ออกไปอย่างคลุมเครือ พร้อมกับก้มศีรษะขอโทษผู้โดยสารคนอื่นๆซ้ำแล้วซ้ำเล่า เสียงของเจ้าหน้าที่ดังสลับกับเสียงบ่นของผู้โดยสารที่ยังไม่หายตกใจ
สุดท้ายเรื่องราวก็ถูกสรุปลงด้วยข้อเท็จจริงเพียงอย่างเดียว ความเสียหายที่เกิดขึ้นต้องได้รับการชดเชย
ทำให้หวงเยี่ยต้องกัดฟันแน่น ยอมรับเงื่อนไขอย่างเลี่ยงไม่ได้ เครดิตจำนวนหนึ่งถูกหักไปอย่างรวดเร็ว
“ไอ้เวรนั้น.. สักวันนึงข้าจะสังหารมันให้ได้!”
