าโตสว่างสุกใสของมันก็เอ่ยถามอย่างอดไม่ได้ “อาเหลย พี่สาวกับพี่ชายต้องไปแล้ว ไปยังสถานที่ห่างไกลมาก เจ้าจะไปกับพวกเราหรือจะรอฝูงของเจ้ากลับมาที่นี่ล่ะ?”
คำตอบย่อมไม่มี อาเหลยจะฉลาดแค่ไหน ก็ตอบคำถามของเธอไม่ได้
แต่ไม่ช้าพวกเขาก็ได้ทราบทางเลือกของมัน
เช้าวันต่อมา ท้องฟ้าส่วนใหญ่ยังคงสลัวอยู่ แสงอาทิตย์สีเหลืองทองสาดเข้ามาในถ้ำพร้อมกับแสงสว่างและความอบอุ่น
ระหว่างยามค่ำคืน หิมะที่ปกคลุมตามยอดไม้และพื้นดินละลายไปหมดแล้ว
“ว้าว หิมะละลายหมดแล้ว รวดเร็วเสียจริง” เซวียเสี่ยวหรั่นอุทานหลายครั้งต่อเนื่องกัน
ที่แท้หิมะก็ไม่ได้ปกคลุมหนาเท่าไร พออากาศอุ่นขึ้น ก็ละลายทันที หิมะหยุมหยิมเล็กน้อยทางตอนใต้เทียบไม่ได้กับหิมะหนักราวกับขนห่านของทางเหนือ
เหลียนเซวียนสัมผัสกลิ่นอายเย็นยะเยือกของหิมะละลายได้จากอากาศ
“พระอาทิตย์ขึ้นแล้ว พวกเราออกเดินทางกันได้หรือยัง” เซวียเสี่ยวหรั่นลังเลเล็กน้อยก่อนหันไปถามเหลียนเซวียน
ถ้าจะเดินทาง ก็ต้องรีบกินมื้อเช้าแล้ว
เหลียนเซวียนขบคิดเล็กน้อย เมื่อคืนเสือไม่ได้ตามมา แต่เพิ่งเข้าสู่ต้นฤดูใบไม้ผลิ อีกไม่ช้าก็เป็นวันแมลงตื่น [1] แล้ว
แมลงตื่น… เสียงอสนีแห่งวสันตฤดู สัตว์ต่างๆ ที่จำศีล
