บนเนินแห่งนั้นมีบ่อมีหลุมเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย หัวเฝิ่นเฮ่อถูกหมูป่าขุดเอาไปอีกแล้ว
เซวียเสี่ยวหรั่นไม่สนใจอะไรมากมาย เริ่มใช้มีดไม้ตัดเถาเฮ่อ
มีดไม้สู้มีดเงินของเธอไม่ได้ การตัดเถาเฮ่อจึงต้องเสียเวลาหน่อย
จนกระทั่งได้ปริมาณที่ไม่หนักและไม่เบาเกินไป เซวียเสี่ยวหรั่นก็เริ่มลากเถาเฮ่อต้นยาววิ่งกลับไป
เสียงครืดๆ ดังมาตลอดทาง พอเหลียนเซวียนได้ยิน ก็รู้ว่าแม่นางผู้นั้นตัดเถาเฮ่อกลับมาแล้ว
“แฮ่กๆๆ เอ่อ เหลียนเซวียน ข้าจะลากเถาเฮ่อกลับไปก่อน พวกท่านค่อยๆ เดินไปนะ ข้างหน้าเป็นทางแยกของแม่น้ำ ให้ท่านเลี้ยวไปทางซ้าย”
ยังไม่ทันวิ่งมาถึง เสียงกำชับของนางก็มาก่อนแล้ว จนกระทั่งผ่านตัวเขาไป นางก็เปลี่ยนเป้าหมายไปพูดกับอีกตัวหนึ่ง “อาเหลย เจ้าอย่าวิ่งตามข้า ตามเหลียนเซวียนไป อย่าให้เขาตกแม่น้ำไปเสียล่ะ”
เหลียนเซวียนแน่นหน้าอกขึ้นมาทันควัน
“เจี๊ยกๆ” อาเหลยจะวิ่งตามเซวียเสี่ยวหรั่น แต่ก็ถูกโบกมือไล่ให้กลับมาอีกรอบ
อาเหลยก็อัดอั้นตันใจเหมือนกัน
เสียงลากครืดๆ ไกลออกไปทีละน้อย
หลังจากนั้นหนึ่งเค่อ เสียงเท้าตึกตักๆ ก็ย้อนกลับมา
“เหลียนเซวียน พวกท่านเพิ่งถึงตรงนี้เองหรือ งั้นข้าวิ่งไปอีกรอบแล้วกัน ไม่นานเดี๋ยว
