ได้อย่างง่ายดาย
พอออกแรงงัดจากด้านบน เห็ดแพนั้นก็ขยับขึ้นมา
สีหน้าของเธอเผยความยินดี ดึงไม้ท่อนั้นออกมา แล้วเสียบไปด้านข้างต่อ จนกระทั่งดินรอบโคนต้นถูกขุดจนหลวม
เซวียเสี่ยวหรั่นยิ้มหน้าบาน เอื้อมมือไปหมายจะยกเห็ดทั้งแพออกมา
เสียง “ตึง” จากด้านหลังทำให้เธอหลุดจากภวังค์แห่งความยินดี เหลียนเซวียนกำลังเตือนสติเธอ
เสียง “ฟ่อๆ” คล้ายมีคล้ายไม่มีแว่วมาจากในโพรง เซวียเสี่ยวหรั่นขนลุกซู่ในพริบตา
งูออกจากโพรงแล้ว
เซวียนอยากถอยหลัง แต่เธอกำลังนั่งคู้เข่าอยู่ และปากโพรงก็สูงแค่ครึ่งตัวคน คิดจะถอนตัวออกจากถ้ำก็สายไปแล้ว
หัวใจเธอเต้นโครมคราม หันสเปรย์พริกที่ถืออยู่ในมือซ้ายพ่นเข้าไปด้านในอย่างแรง หลังจากนั้นก็กลั้นหายใจ แล้วรีบคลานออกมาจากโพรง
วิ่งไปแล้วหลายเมตรถึงกล้าหายใจแบบเต็มที่
มีดในมือของเหลียนเซวียนยังคอยจังหวะพร้อมซัดออกไปทุกเมื่อ แต่รอแล้วรอเล่า
งูตัวนั้นกลับหยุดก่อนที่จะถึงปากโพรงเพียงเล็กน้อย ท่าทางลังเลไม่กล้าเลื้อยออกมาด้านนอก
งูตัวนี้เป็นอะไรไป?
ดูเหมือนว่าแม่นางผู้นั้นจะทำอะไรบางอย่างก่อนออกมาจากโพรง
กลิ่นคาวในอากาศค่อยๆ เปลี่ยนเป็นฉุนแสบจมูกอย่างรุนแรง เหลียนเซวียนนิ่วหน้า
“ฮัดชิ้วๆ”
