จุดหมายแรกที่มุ่งไปก็คือ “ลานฝึกยุทธ์” ทว่าไม่พบใครที่ต้องการเจออยู่ที่นั่น
◇◆
ไม่นานนัก ข้าก็พบเขาจนได้
โชคดีที่ไม่ต้องเสียเวลาเดินเขานานนัก ข้าก็เหลือบไปเห็นร่างหนึ่งที่กำลังปีนหน้าผาอยู่ไกลๆ
“เจ้าหมอนั่น!”
ข้าตะโกนเรียกไป ร่างนั้นที่กำลังปีนผาหยุดชะงักแล้วหันกลับมามอง
เป็นยองพุงไม่ผิดแน่
เมื่อเห็นข้า เขาก็กระโดดลงจากหน้าผาโดยไม่ลังเล แล้วตรงมาหาข้า
“คุณชายกู่”
…สีหน้าเจ้าหมอนี่ก็ดูไม่ดีเลยแฮะ
เมื่อมองใกล้ๆ ยิ่งเห็นได้ชัดว่า ยองพุงในวันนี้ดูอิดโรยกว่าปกติ
ปกติแม้จะฝึกยุทธ์ทั้งวันก็ยังดูไม่เหนื่อยเท่าไร แต่ตอนนี้ แค่ยังไม่ถึงช่วงเที่ยงวันด้วยซ้ำ กลับเหงื่อโชกไปทั้งตัวแล้ว
แสดงว่า…การฝึกของเขาวันนี้คงหนักเป็นพิเศษ
เพื่อยืนยันความคิด ข้าสังเกตเห็นว่าทั้งขาและแขนของเขาแบกถุงทรายที่ดูหนักกว่าปกติไว้อีกด้วย
“มีเรื่องอะไรหรือเปล่าขอรับ?”
ข้าถามขึ้น และยองพุงก็ยิ้มฝืดๆ ตอบกลับ
หลังจากที่ข้าฟื้นขึ้นมา ข้าก็สังเกตว่า เหล่าศิษย์ฮวาซานที่พบเจอล้วนทำสีหน้าแบบเดียวกันกับเขา เหมือนกำลังเก็บอะไรไว้ในใจ
หากเป็นปกติ ข้าคงไม่อยากยุ่งเรื่องคนอื่น แต่คราวนี้…ตัดสินใจฝืนความรู้สึกไว้ก่อนแล้วถามต่อ
“ข้าอยากไปถามเซียนดอกเหมยดู…แต่สีหน้าของเขาน่ะมืดครึ้มเกินกว่าจะเข้าไปถามได้เลย”
“…”
“หากเป็นเรื่องที่คนนอกไม่ควรรู้ ข้าก็จะไม่เซ้าซี้อีก”
