ถ้าขนาดพิธีประลองดอกเหมยยังถูกเลื่อนออกไป เรื่องที่เกิดขึ้นคงไม่ใช่เรื่องเล็กแน่
ยิ่งเมื่อมองดูอารมณ์ของศิษย์ในสำนัก รวมถึงเจ้าสำนักด้วยแล้ว ก็ชัดเจนว่า…สถานการณ์ไม่สู้ดีเลยแม้แต่น้อย
ยองพุงเงียบไปพักใหญ่หลังได้ยินคำถาม ก่อนจะค่อยๆเปิดปากด้วยน้ำเสียงระมัดระวัง
“…ท่านยังจำเรื่องที่เคยบอกว่า ศิษย์ของสำนักบางคนหายตัวไปได้หรือไม่ขอรับ?”
“อืม จำได้สิ”
“…เมื่อไม่กี่วันก่อน พวกเราเพิ่งพบร่างของผู้ที่หายตัวไปเหล่านั้นขอรับ”
‘ว่าแล้วเชียว…’
สิ่งที่ข้าคิดว่าเป็นไปได้มากที่สุด กลายเป็นความจริงจนได้
ในที่สุดการค้นหาก็ประสบความสำเร็จงั้นหรือ?
ตอนที่พวกเซียนกระบี่หมุนเวียนกันออกค้นหา ก็ยังไม่พบอะไรเลยแท้ๆ แล้วพวกเขาไปเจอเข้าจนได้ยังไงกัน…
แม้จะเป็นเรื่องดีที่พบร่างพวกเขาแล้ว แต่จากสีหน้าหม่นหมองของยองพุง ข้าก็เดาได้ทันทีว่าผลลัพธ์คงไม่ได้ดีอย่างที่หวัง
และก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ
“…ตอนที่พบท่านอาจารย์อาหญิงทั้งหลาย พวกท่านสิ้นใจไปหมดแล้วขอรับ”
“เจ้าก็อยู่ในทีมค้นหานั้นด้วย?”
“ใช่ขอรับ เนื่องจากในตอนนั้นแทบไม่มียอดกระบี่ดอกเหมยเหลืออยู่ที่สำนักเลย”
ถ้าถึงขั้นต้องเรียกระดับชั้นยอดขั้นปลายอย่างยองพุงไปด้วย แสดงว่าสถานการณ์คงเร่งด่วนจริงๆ
…แต่ในเมื่อพบศพทั้งหมดแล้ว ก็แปลว่าทุกคนเสียชีวิตไปเรียบร้อยแล้ว
นั่นหมายความว่า มีคนจงใจทำร้ายฮวาซานอย่างชัดเจน
