“ขอบคุณท่านจริงๆ …”
“ข้าบอกไปแล้วไม่ใช่หรือว่า พลังในร่างเจ้ามันก่อตัวกันยุ่งเหยิง หากฝืนใช้มั่วๆ อาจถึงตายได้ เจ้านี่ก็ช่างดึงมันออกมาใช้เอาๆ โดยไม่ฟังอะไรเลยนะ”
“…อา…”
“เฮอะ เด็กสมัยนี้นี่มันนึกว่าร่างกายตัวเองเป็นเหล็กกล้ารึไง พอโดนฟันหน่อยก็ตายเหมือนกันนั่นล่ะ แล้วจะทำตัวบ้าระห่ำไปถึงไหน”
ข้ายิ้มเจื่อนให้เขาอย่างจนคำพูด
เพราะเขาพูดตรงนักและข้าก็รู้ตัวดีว่าคราวนั้น…ข้าใช้พลังเกินตัวไปจริงๆ
‘…ตอนนั้น ข้าไม่ได้มีสติเท่าไรเลย’
ไม่ทันได้คิดถึงผลลัพธ์ใดๆ ด้วยซ้ำ แค่ดึงพลังทั้งหมดออกมาใช้โดยสัญชาตญาณเท่านั้น
แน่นอนว่าน่าจะมีวิธีอื่นอยู่บ้าง แต่ในตอนนั้นข้ามันไม่สามารถสงบสติได้เลย
แค่เห็นนัมกุงบีอานอนแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น ข้าก็ทำใจให้นิ่งไม่ได้แล้วจริงๆ
‘ว่าแต่…ทำไมถึงหมดสติไปกันแน่?’
พลังภายในก็ยังพอมีเหลืออยู่ ร่างกายเองก็ยังไม่ถึงกับหมดแรง
…ก็จริงที่ท้ายที่สุดข้าอาจจะฝืนร่างจนเริ่มรู้สึกเจ็บภายใน แต่มันก็ไม่ถึงขั้นหมดสติ
เมื่อเทียบกับตอนก่อน ข้ายังรู้สึกว่าตัวเองควบคุมร่างกายได้ดีขึ้นมาก
และที่สำคัญคือ…
‘ตอนสุดท้าย…ข้าเหมือนจะได้ยินเสียงบางอย่าง’
แต่มันพร่าเลือนเหลือเกิน
เหมือนจะมีใครพูดอะไรบางอย่าง…แต่ข้ากลับจำไม่ได้เลย
ยิ่งพยายามจะนึกเท่าไร ความเจ็บจี๊ดในหัวก็ยิ่งแล่นพล่านมากขึ้นเท่านั้น
แท็ก!
