ทันใดนั้นก็มีเสียงวางถ้วยเบาๆ ดังขึ้นอยู่ข้างกาย กลิ่นยาอันขมปร่าลอยฟุ้งเข้าจมูกทันที
ยาสมุนไพรหรือ?
ต่อจากนั้น ข้ารู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่ยื่นเข้ามาใกล้ริมฝีปาก
เมื่อหันไปมอง—ก็พบว่าจูกัดฮยอกกำลังใช้ช้อนป้อนยาข้าอยู่เงียบๆ
ข้ามองสีหน้าของเขาเล็กน้อยก่อนจะตัดใจอ้าปากรับยาเข้าไปหนึ่งคำ
รสขมรุนแรงเสียจนข้าสะดุ้งเฮือกโดยไม่ตั้งใจ
“เป็นเพียงยาช่วยบรรเทาความเจ็บเท่านั้น กินไว้จะได้ไม่ต้องทรมานนัก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ข้าก็จำใจกลืนมันลงไปจนหมด
และเมื่อคิดว่าคนที่กำลังป้อนข้าอยู่คือนายหนุ่มจูกัดฮยอก มันก็ยิ่งรู้สึกแปลกพิกลชอบกลอยู่บ้าง
“อีกเดี๋ยวจะมีคนมาหาเจ้า ทั้งหมดต่างรอให้เจ้าฟื้นขึ้นมาทั้งนั้นแหละ”
“แล้ว…ข้าหมดสติไปนานแค่ไหนหรือขอรับ?”
“ผ่านมาแล้วสองวัน คืนนี้ก็จะเข้าสู่วันที่สามแล้วล่ะ”
“…ส-สองวันเชียวหรือขอรับ?”
ข้าหมดสติไปถึงสองวันเต็ม?
ทันใดนั้น ภาพของวีซอลอาซึ่งเคยกล่าวว่า “เดี๋ยวไปไม่นานนะ” ก็แล่นเข้ามาในหัว
นางจะต้องเป็นห่วงมากแน่ๆ
“ตอนนี้เจ้าได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว พวกเด็กๆ เหล่านั้นก็คงจะโล่งอกเสียที”
เมื่อได้ยินดังนั้น ข้าก็ค่อยๆหันศีรษะตามสายตาของหมอเทวดา แม้จะยังรู้สึกปวดตุบอยู่ก็ตาม
“…อ่า…”
ที่มุมหนึ่งของห้อง มีสองคนกำลังนั่งหลับพิงกำแพงอยู่ด้วยกัน
วีซอลอาและนัมกุงบีอา
