หรือว่าสิ่งที่นางกำลังทำอยู่ เป็นเพียงการฝืนทนอย่างโง่เขลากันแน่?
ในทุกๆ วันที่ยืนอยู่ตรงขอบหน้าผา พลางครุ่นคิดว่าสิ่งที่ตนเองเผชิญอยู่นั้นมีความหมายหรือไม่
นางก็ได้พบกับเขา
เป็นครั้งแรกที่นางรับรู้ว่า…
“มีอยู่จริง” คนที่ไม่มีกลิ่นเหม็นติดตัว
ราวกับหมอกที่ปกคลุมทั่วทั้งโลกของนาง ถูกพัดหายไป ข้างกายของเขา มีเพียงความเงียบสงบเท่านั้น
ดวงตาของเขาคมปลาบ ท่าทางแข็งกระด้าง น้ำเสียงห้วนจัด และระยะห่างที่บ่งบอกอย่างชัดเจนว่า “อย่ามายุ่งกับข้า”
แต่ในช่องว่างนั้นเอง นัมกุงบีอากลับพบกับความสบายใจ
ไม่มีความปรารถนา ไม่มีความโลภ ไม่มีกลิ่นเหม็นที่นางรังเกียจมาตลอด
สิ่งที่นางสัมผัสได้จากเขา มีเพียงความร้อนรนบางอย่าง… และความรู้สึกผิดที่ยากจะเข้าใจ
บางครั้ง เวลาที่เขามองนาง นางรู้สึกเหมือนเขากำลังนึกถึงใครบางคน
นางอยากจะถามเขาเหลือเกิน
“เจ้ากำลังมองหาใครกันแน่?”
“เจ้ามีคำพูดใดที่อยากเอ่ยออกมาจนต้องใช้สายตาแบบนั้นมองข้าหรือ?”
แต่สุดท้าย นางก็ไม่เคยถาม
…และถึงตอนนี้ นางก็ยังไม่รู้คำตอบ
เมื่อไม่นานมานี้ นางมักจะนึกถึงคำถามของถังโซยอลอยู่บ่อยครั้ง
“ท่านชอบเขาหรือ?”
ในตอนนั้น นัมกุงบีอาแน่ใจว่า “ไม่ใช่”
ความรู้สึกที่มีให้เขาในตอนนั้น ไม่ใช่ความรักแน่นอน
‘แล้วตอนนี้ล่ะ?’
แล้วตอนนี้ล่ะ… มันเปลี่ยนไปแล้วหรือยัง?
นางถามตัวเอง แต่คำตอบที่ได้รับคือ “ความเงียบงัน”
