มันยากกว่าการหาคำตอบเกี่ยวกับกลิ่นเหม็นที่นางสัมผัสเสียอีก
◇◆
ขณะ นางสะบัดกระบี่กลางอากาศบนภูเขาหลังสำนัก สายตาของนางเผลอสบเข้ากับเขา
สิ่งแรกที่นางมองเห็น คือบาดแผลบนหลังมือของเขา หัวใจของนางกระตุกวูบ นางรีบก้าวเข้าไปหาเขา
และในจังหวะเดียวกันนั้นเอง กลิ่นบางอย่างลอยมาแตะจมูกของนาง
มันบางเบา… แต่แน่นอนว่ามันคือกลิ่นเหม็น
หัวใจของนางบีบรัดแน่น ราวกับโลกทั้งใบกำลังพังทลายลง
‘ไม่ใช่… ต้องไม่ใช่’
นางทวนคำพูดนี้ในใจซ้ำๆ
มือของนางคว้าจับชายเสื้อของเขาไว้แน่น นางซุกใบหน้าเข้าหาเขา สูดดมกลิ่นของเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ขอให้มันเป็นแค่ภาพลวงตา… ขอให้มันไม่เป็นจริง เพราะเขาเป็นที่พักพิงเดียวของนาง
เขาคือเหตุผลที่ทำให้นางสามารถกินข้าวได้อย่างสบายใจ สามารถนอนหลับได้โดยไม่ต้องพบกับฝันร้าย สามารถอยู่ท่ามกลางผู้คนได้โดยไม่ต้องทนทุกข์กับกลิ่นเหม็นรอบตัว
นี่เป็นสิ่งเดียวที่นางมี และเพิ่งเริ่มทำความเข้าใจมัน
นางจะเสียมันไปไม่ได้
โชคดีที่มันเป็นเพียงภาพลวงตา กลิ่นเหม็นจางหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่
ความเงียบสงบหวนคืนมา ร่างกายของนางคลายแรงตึงเครียดลง และนางก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้นโดยไม่รู้ตัว
หยาดเหงื่อเย็นไหลซึมออกมาไม่หยุด
แต่แล้ว…
เขากลับเดินเข้ามา ใช้ชายเสื้อค่อยๆ ซับเหงื่อให้นาง
นางเอื้อมมือไปคว้าข้อมือของเขา ดึงมันเข้ามาหาตัว ก่อนจะใช้ปลายจมูกแตะลงไปเบาๆ
