เป็นการกระทำที่นางเผลอทำไปเองโดยไม่ทันรู้ตัว
เพราะกลัวว่า… หากปล่อยมือ เขาอาจหายไป
‘…นี่สินะ’
นี่สินะ… ความรู้สึกที่เรียกว่า “สิ้นหวัง”
หรือตอนที่นางยังไม่รู้จะดีกว่า?
ความสงบนั้นกลับทำให้นางตระหนักถึงความกลัว
กลัวการสูญเสีย
‘อย่างนี้นี่เอง…’
‘ข้าคงปล่อยมือจากเขาไม่ได้อีกแล้ว’
ช่วงนี้มีความคิดหนึ่งวนเวียนอยู่ในหัวของนาง
บางที คำว่า “คู่หมั้น” ที่ดูไร้ความหมายสำหรับเขา อาจเป็นพรสำหรับนาง
นางลองจินตนาการถึงชีวิตที่ไม่มีเขา กลับไปใช้ชีวิตท่ามกลางกลิ่นเหม็นรอบตัว นางจะสามารถทนอยู่ในโลกใบนั้นได้อีกหรือไม่?
เพียงแค่คิด นางก็ไม่อยากจินตนาการต่ออีกแล้ว
มือของนางเผลอกระชับมือของเขาแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว
◇◆
ข้ารู้สึกว่านัมกุงบีอาดูแปลกไป จึงพานางกลับไปที่ที่พัก
ทำไมนางถึงเหงื่อออกมากขนาดนี้?
เป็นไข้รึเปล่า?
ข้าเคยได้ยินว่าแม้แต่สุนัขก็ไม่เป็นหวัดในหน้าร้อน แต่นางกลับดูเหมือนคนที่กำลังป่วยไข้
‘เป็นไปได้หรือ? จอมยุทธ์เนี่ยนะจะเป็นไข้?’
สำหรับคนที่มีลมปราณในตันเถียน การจะล้มป่วยจนถึงขั้นเป็นไข้นั้นถือว่ายากมาก
โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กับจอมยุทธ์ระดับของนัมกุงบีอา
หรือบางที อาจมีปัญหาอื่นที่ร้ายแรงกว่านั้น?
ข้าจึงแนะนำให้นางไปพบหมอ ทว่านางเพียงส่ายหัวแล้วเดินเข้าไปล้างตัวเงียบๆ
◇◆
เมื่อถึงช่วงเย็นวีซอลอาก็เข้ามาเกาะติดข้าไม่ยอมห่าง
