ก่อนหน้านี้ พอนางเห็นบาดแผลที่หลังมือของข้า ก็แทบจะร้องไห้ออกมา ข้าจึงต้องปลอบนางอยู่นาน
ช่วงนี้ดูเหมือนนางจะสนใจเรื่องการทำอาหารเป็นพิเศษ นางมักจะทำอะไรบางอย่างแล้วนำมาให้ข้าเสมอ
ทั้งที่สำนักฮวาซานก็มีมื้ออาหารให้ครบทุกมื้ออยู่แล้ว แม้ว่าจะไม่ได้หรูหรา แต่ก็เพียงพอให้อิ่มท้อง
‘ว่าไป ข้ารู้สึกว่าไม่ได้กินเกี๊ยวมาหลายวันแล้ว’
ดูเหมือนข้าจะไม่ได้กินมันมาสักพักแล้ว ถ้ามีโอกาสออกไปที่เมือง ข้าคงต้องไปหาเกี๊ยวกินให้ได้
…แม้ว่าตอนนี้จะยังไม่มีโอกาสก็ตาม
การเดินทางจากสำนักฮวาซานลงไปในเมืองไม่ใช่เรื่องง่าย
ข้าหยิบขนมที่วีซอลอาทำมาให้ขึ้นมากิน สายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังของนางทำให้ข้ารู้สึกกดดันอย่างประหลาด
ข้าจึงเอ่ยออกไป
“เค็มไปหน่อย”
“…จ-จริงหรือ?”
ดวงตาของนางเบิกกว้างขึ้นทันที ทำเอาข้าหัวเราะเบา ๆ
ข้ารู้ดีว่านางคงพยายามอย่างมาก ข้าจึงยื่นมือไปลูบหัวนางเบา ๆ
“ข้าล้อเล่น รสชาติดี”
“ฮึ่ม… แกล้งข้าอีกแล้ว…!”
“ก็เจ้าน่ารักเวลาทำหน้าแบบนี้นี่”
ตอนนี้ดูเหมือนข้าจะชินกับการลูบหัวนางไปเสียแล้ว…
หรือบางที ข้าอาจเริ่มลังเลน้อยลงแล้ว?
วีซอลอาปล่อยให้ข้าลูบหัวอย่างว่าง่าย นางจ้องข้าด้วยดวงตากลมใส ราวกับลูกสุนัขตัวน้อย
ข้ารู้สึกอะไรบางอย่าง จึงใช้มือทั้งสองข้างจับแก้มของนางแล้วดึงออกเบา ๆ
“อื๊อออ~!”
“…โอ้โห นี่มันยืดได้จริง ๆ นะ?”
