สัมผัสของมันแปลกกว่าที่คิด ข้าถึงกับนึกถึงตอนที่กู่ฮุยบีเคยจับแก้มของข้าเล่น
‘ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง’
“อื้อออ…”
“อา ขอโทษที”
ข้าปล่อยมือออก เพราะดูเหมือนข้าจะดึงแรงไปหน่อย นางลูบแก้มของตัวเองพลางมองข้าตาขวาง
ข้าเห็นดังนั้นจึงเปลี่ยนเรื่องถามนาง
“ว่าแต่วีซอลอา เจ้าไม่ได้มาคนเดียวใช่หรือไม่?”
ข้าไม่คิดว่านางจะเดินทางกลับมาที่สำนักฮวาซานคนเดียว ผู้อาวุโสเซียนกระบี่น่าจะมาด้วย แต่จนถึงตอนนี้ ข้ายังไม่เห็นเขาเลย
วีซอลอาลูบแก้มที่ยังแดงอยู่เล็กน้อย ก่อนจะตอบ
“ท่านปู่บอกว่ามีธุระ จึงออกไปข้างนอกขอรับ!”
“…ธุระ?”
ผู้อาวุโสเซียนกระบี่มีธุระอะไรถึงต้องทิ้งหลานสาวไว้ที่นี่?
ข้าไม่เคยคิดจะกังวลเรื่องของเขา แต่นี่เป็นเรื่องที่น่าสงสัยอยู่ไม่น้อย
เหตุใดเขาถึงต้องมาที่มณฑลส่านซี?
เหตุใด “หมอเทวดา” จึงบังเอิญอยู่ที่นี่?
และเหตุใดหลานชายของเขาจึงเป็น “จูกัดฮยอก” ด้วย?
“…ทำไมมีแต่เรื่องปะติดปะต่อกันเยอะขนาดนี้?”
การหายตัวไปของศิษย์สำนักฮวาซาน… อาการของราชินีกระบี่…
แม้แค่เรื่องเดียวก็เป็นปัญหาใหญ่แล้ว แต่กลับมีหลายเรื่องซ้อนทับกันอยู่อย่างผิดปกติ
มันเหมือนมีบางสิ่งที่เชื่อมโยงพวกมันทั้งหมดเข้าด้วยกัน
“คุณชาย”
“หืม?”
“หน้าของท่านดู… ขี้เหร่ขึ้นอีกแล้วนะเจ้าคะ”
“…ว่าไงนะ?”
นี่เป็นครั้งแรกในรอบนานที่ข้าโดนวิจารณ์เรื่องหน้าตา
