กล่องที่บรรจุสมบัติล้ำค่าของสำนักพุ่งไปกระแทกกับมุมห้อง
“…เอ่อ?”
“แค่นี้ก็ไม่ต้องทนฟังพวกผู้อาวุโสข้าโวยวายอีกแล้ว… โล่งอกจริง ๆ”
…เดี๋ยวก่อน นั่นมันสมบัติของสำนักเจ้านะ? มันไม่สมควรได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่านี้หน่อยเหรอ!?
ข้าหันไปในจิตสำนึก หวังจะฟังความเห็นจากตาแก่ชิน แต่กลับพบเพียงความเงียบ
‘ตาแก่ชิน?’
ข้าลองเรียกดูอีกครั้ง แต่ไม่ว่าจะเรียกเท่าไร ก็ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา
‘…เกิดอะไรขึ้น?’
ตั้งแต่เมื่อไรกัน? ตั้งแต่เมื่อไรที่ตาแก่ชินเงียบหายไปเช่นนี้?
มันไม่ใช่แค่การเงียบเพราะความขุ่นเคืองแน่ ๆ
“เอาล่ะ”
เสียงของเซียนดอกเหมยดึงสติข้ากลับมา
ยังมีเรื่องสำคัญที่ต้องให้ความสนใจก่อน
“ขอบใจเจ้ามากที่นำสมบัติล้ำค่ากลับคืนมาให้, คุณชายกู่”
น้ำเสียงของเจ้าสำนักขณะเอ่ยคำขอบคุณฟังดูจริงใจ ข้าจึงรีบปรับท่าทางให้สำรวมและตอบกลับ
“ไม่เป็นไรขอรับ”
“ข้าจะส่งสารขอบคุณไปถึงผู้นำตระกูลกู่โดยตรง แต่ขอให้เจ้าช่วยแจ้งแก่เขาอีกครั้ง ว่าข้ารู้สึกซาบซึ้งในน้ำใจเป็นอย่างยิ่ง”
“ขอรับ ข้าจะส่งสารนี้ให้ถึงท่านผู้นำตระกูลแน่นอน”
ข้าหยิบ เอกสารบันทึกการส่งมอบสมบัติ ออกมาและส่งให้เจ้าสำนัก
เซียนดอกเหมยหยิบตราประทับรูปดอกเหมย ออกมาแล้วประทับลงบนเอกสารอย่างแน่นหนา
เพียงเท่านี้ กระบวนการส่งคืนสมบัติล้ำค่าได้เสร็จสิ้นลงโดยสมบูรณ์
