“ข้าก็ชอบชาเหมยขอรับ”
“โอ้… นับเป็นเรื่องที่ดี”
เซียนดอกเหมยยิ้มออกมาเล็กน้อย
“เด็กสมัยนี้ไม่ค่อยนิยมดื่มชาเหมยกันเท่าไร”
ในความเป็นจริง ข้าไม่ได้ชอบหรือเกลียดมันเป็นพิเศษ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกแย่กับมันเหมือนกัน
กลิ่นของชาเหมยที่เจ้าสำนักชงออกมานั้นหอมเข้มข้นมาก
เมื่อข้าลองจิบดู รสชาติหวานอมเปรี้ยวของมันกลับอร่อยกว่าที่คาดไว้เสียอีก
‘หากให้วิซอลอาดื่ม นางคงจะชอบไม่น้อย…’
ข้าสะดุ้งนิดหน่อยเมื่อพบว่าตัวเองกำลังคิดถึงนาง ในสถานการณ์เช่นนี้
ดูเหมือนระยะห่างระหว่างข้ากับนางจะค่อยๆ ลดลงเรื่อย ๆ
“ดูเหมือนเจ้าจะชอบมันนะ”
ข้าหัวเราะเบาๆ อย่างเก้อเขิน
‘ข้าคงแสดงออกมากไปหน่อยสินะ…’
“ข้าอยากให้เจ้ามีของขบเคี้ยวด้วย แต่ในห้องนี้ไม่มีอะไรเช่นนั้นเลย”
“ไม่เป็นไรเลยขอรับ แค่ท่านแบ่งชาให้ข้าก็ดีมากพอแล้ว”
หลังจากจิบชาไปอีกสองสามคำ ข้าก็ยื่นกล่องที่นำติดตัวมาออกมาอย่างระมัดระวัง
มันคือ กล่องบรรจุสมบัติล้ำค่า
เซียนดอกเหมยเปิดกล่องออก และคลี่ผ้าที่ห่อหุ้มสิ่งของด้านในออกอย่างช้าๆ
ทันทีที่เนื้อผ้าถูกปลดเปลื้อง กลิ่นหอมของดอกเหมยก็ฟุ้งกระจายไปทั่วห้อง
พร้อมกับแสงเรืองรองที่ส่องประกายออกมา
“…เฮ้อ”
เซียนดอกเหมยถอนหายใจออกมาเบาๆ เป็นเสียงที่สื่อถึงความโล่งอกและความโล่งใจอย่างแท้จริง
จากนั้น เขาก็ห่อผ้ากลับเข้าไปใหม่ ก่อนจะเหวี่ยงกล่องไปด้านหลังอย่างไม่ไยดี
ตุ้บ!
