ตลอดทางที่มาชอลติดตามมา ไม่มีผู้ใดอยู่ข้างกายกู่หยางชอนเลย
การสะกดรอยและเฝ้าสังเกตเป็นสิ่งที่เขาถนัดที่สุด—
หากมีบุคคลอื่นติดตามมา เขาไม่มีทางไม่รู้ตัว
โดยเฉพาะหากเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดา
‘…เกิดอะไรขึ้นกันแน่?’
เขาเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ
สถานการณ์นี้ควรเป็นเรื่องง่าย
แม้กู่หยางชอนจะมีความสามารถพอจะเอาชนะนายของเขาได้ แต่เขาก็ยังไม่ถึงระดับสูงสุด
ขอบเขตพลังของเขาอยู่เพียงระดับ “ต่ำกว่าปรมาจารย์” เท่านั้น
ส่วนเด็กสาวที่ดูเหมือนจะเป็นเพียง “สาวใช้” ไม่น่าจะมีพิษสงใด ๆ
ถึงอย่างนั้น—
ร่างกายของมาชอลกลับไม่ขยับเข้าไปตามที่ใจคิด
สัญชาตญาณของเขากำลังเตือนให้หยุดนิ่ง—
เหมือนกับว่า…มีบางอย่างกำลังขัดขวางเขาอยู่
แทนที่จะเดินลึกเข้าไปบนเขา เด็กทั้งสองกลับ เดินลงไปยังหมู่บ้านด้านล่าง และมุ่งหน้าเข้าสู่โรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง
มาชอลเฝ้าสังเกตสองคนนั้นอย่างเงียบๆ ขณะพวกเขากำลังรับประทานอาหารและพูดคุยกัน
จากที่ฟังได้ กู่หยางชอนกำลังตามหา “ต้นเมเปิลขาว”
ต้นเมเปิลในช่วงกลางฤดูร้อน…
แถมยังเป็นสีขาว?
มันหมายถึงอะไรกันแน่?
ขณะที่เขากำลังขบคิด เด็กสาวที่นั่งอยู่กับกู่หยางชอนพลันหยุดกิน และหันหลังกลับมา
‘…!’
มาชอลสะดุ้งเล็กน้อย
เป็นไปได้หรือไม่—
ว่านางมองตรงมาทางเขา?
‘คิดไปเองแน่ ๆ’
เขาพยายามระงับความรู้สึกประหลาดลง
เขาใช้วิชาสำรวจพลังมองลึกเข้าไปในร่างของนาง
ผลที่ได้—
