“ไม่มีพลังลมปราณแม้แต่น้อย”
“เป็นเพียงมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง”
…บางที นางอาจเพียงหันมาโดยบังเอิญ
มันคงเป็นเพียง “เหตุบังเอิญที่ซ้อนทับกัน” เท่านั้น
เขาปล่อยความรู้สึกประหลาดนั้นทิ้งไป
ในขณะเดียวกัน เด็กสาวกล่าวกับกู่หยางชอนว่า นางเคยเห็นต้นเมเปิลขาวมาก่อน
คำพูดนั้นทำให้กู่หยางชอนรีบถามกลับทันที
“เจ้าจำได้หรือไม่ ว่ามันอยู่ที่ใด?”
…พวกเขา พบเบาะแสบางอย่างเข้าแล้ว
สิ่งที่มาชอลได้เห็นหลังจากนั้น เป็นเรื่องที่แม้แต่เขาเองก็แทบไม่อาจเชื่อสายตาตัวเองได้
ในค่ำคืนนั้น—
พวกเขาเดินขึ้นสู่ภูเขาอีกครั้ง
และในที่สุด ก็ค้นพบต้นเมเปิลขาวในตำนาน
ภายใต้เงาของต้นไม้นั้น—
บันไดหินทอดลงสู่เบื้องล่าง นำไปสู่ทางเดินใต้ดิน
ตลอดเส้นทาง ผนังของอุโมงค์ถูกประดับไว้ด้วย “หยกส่องราตรี” นับไม่ถ้วน
จากนั้น—
พวกเขาพบ “คลังลับ”
และที่นั่น—
มีสัตว์อสูรปีศาจร่างมหึมาในร่างของอสรพิษรออยู่
“…นี่มันอะไรกันแน่?”
ทุกอย่างเกิดขึ้นรวดเร็วเกินไป
แม้แต่มาชอลเอง ก็ยังไม่อาจเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมดที่กำลังเกิดขึ้นตรงหน้าได้…
“นี่นับเป็นโชควาสนาหรือไม่?”
มาชอลไม่แน่ใจว่าสิ่งที่กู่หยางชอนค้นพบนั้นเป็นโชควาสนา หรือกับดักแห่งหายนะ
แต่สิ่งหนึ่งที่แน่นอน—
“สุดท้ายแล้ว สิ่งนี้คงกลับไปเป็นผลประโยชน์ของนายข้า”
หากเขานำข้อมูลนี้กลับไปให้กับนัมกุงชอนจุน มันย่อมส่งผลดีต่อเจ้านายของเขา
