และอาจทำให้ พันธะโลหิตของเขาคลายลงบ้าง
—แต่ว่า…
นี่มัน…อะไรกันแน่!?
“อึก…! ฮึก…!”
มาชอลกุมบาดแผลตรงหัวไหล่ของตนเอง เลือดไหลทะลักออกมาไม่หยุด
เขาพยายามโคจรลมปราณระดับจุดสูงสุด ไปยังบาดแผลเพื่อห้ามเลือด
“…ทำไมเลือดถึงไม่หยุด!?”
แม้จะใช้พลังภายในทั้งหมดกดมันไว้ แต่โลหิตกลับยังคงไหลออกมา ราวกับเขื่อนที่แตกทะลาย
“เมื่อไร…?”
“มันเกิดขึ้นได้อย่างไร?”
“ดาบสั้นเล่มนั้น—”
เขาแม้แต่จะมองไม่เห็นจังหวะที่เด็กสาวเคลื่อนไหว
นางใช้ดาบสั้นเล่มเล็กนั่น…ฟันแขนของเขาได้เช่นไร!?
อันตราย—
เขาต้องหนีเดี๋ยวนี้!
“เจ้าจะไปที่ไหนหรือ?”
—!
เสียงของนางทิ่มแทงเข้าไปถึงกระดูก ราวกับกำลังบดขยี้หัวใจของเขา
ดวงตาของมาชอลสั่นระริก
เขาค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น—
และสิ่งที่เห็นตรงหน้า ทำให้แม้แต่ ลมหายใจของเขายังติดขัด
“ข้าให้โอกาสเจ้ามามากพอแล้ว”
เด็กสาวกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเย็น
เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ—
แรงกดดันมหาศาลก็ถาโถมเข้าใส่ร่างของมาชอล จนหัวไหล่ข้างหนึ่งรู้สึกราวกับถูกบดขยี้ลงกับพื้น
ผมสีดำขลับที่นางเคยมี… บัดนี้หายไปแล้ว
แทนที่มัน—
คือ เส้นผมสีทองอร่าม ราวกับอาบด้วยแสงแห่งสุริยันยามรุ่งเช้า
“…นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?”
มาชอลเอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ
เด็กสาวเพียงยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะกล่าว
“เจ้าไม่สามารถตระหนักถึงสิ่งที่อยู่ตรงหน้าได้ ข้าจึงช่วยให้สัญชาตญาณของเจ้าตื่นขึ้น”
