หากเดินทางต่อจากจุดนี้ อีกเพียงหนึ่งวันก็น่าจะถึงตระกูลถัง แต่เพื่อให้ทุกคนได้ฟื้นฟูร่างกายจากความเหนื่อยล้า จึงจำเป็นต้องหยุดพักที่นี่เสียก่อน
แม้ข้าจะคิดว่าเดินทางต่อไปให้ถึงที่หมายแล้วพักที่ตระกูลถังเลยก็น่าจะสะดวกกว่า…
แต่ด้วยความที่ตระกูลถังต้องส่งคนออกมาต้อนรับ พวกเราจึงต้องรักษากิริยามารยาทให้ดูเหมาะสม
‘พวกตระกูลสูงศักดิ์นี่ ช่างจุกจิกน่ารำคาญจริงๆ’
“หวังว่าจะมีห้องว่างเหลือนะ”
“หาที่พักได้ไม่ยากหรอกขอรับ”
การหาที่พักในสถานการณ์แบบนี้ มักจะเป็นเรื่องยุ่งยากอยู่เสมอ
จำนวนคนในกลุ่มพวกเรามีไม่น้อยอยู่แล้ว ที่สำคัญ หมู่บ้านนี้ก็ไม่ใช่สถานที่ที่อิทธิพลของตระกูลสูงศักดิ์จะส่งผลมากนัก
ขณะกำลังมองหาสถานที่พัก วีซอลอาที่เดินอยู่ข้างหน้าก็หยุดกะทันหัน ดวงตานางเปล่งประกายราวกับค้นพบอะไรบางอย่าง นางหันไปดึงคอเสื้อนัมกุงบีอาที่เดินตามหลังมาด้วยความงุนงง
“พี่สาว! ดูนั่นสิ! พวกเขาใส่ชุดเหมือนพี่สาวเลย!”
“…อา”
ข้าหันไปมองตามนิ้วของวีซอลอา เช่นเดียวกับนัมกุงบีอาที่จ้องมองไปในทิศทางเดียวกัน
ตรงนั้นมีชายหนุ่มกลุ่มหนึ่งยืนอยู่ พวกเขาสวมใส่ชุดยุทธสีน้ำเงินที่สะอาดสะอ้าน แตกต่างจากชุดของนัมกุงบีอาที่ผ่านการเดินทางอย่างสมบุกสมบันจนเต็มไปด้วยฝุ่นและรอยขาดเล็กๆ บริเวณชายเสื้อ
บนชายแขนเสื้อของพวกเขามีตัวอักษรที่เขียนว่า นัมกุง
