กระบี่ที่ครั้งหนึ่งเคยถูกเชื่อว่าจะไม่มีวันขึ้นสนิม ตอนนี้กลับถูกกัดกร่อนด้วยมารแห่งจิตใจ
เสาหลักแห่งฝ่ายธรรมะ… ที่คอยค้ำจุนยุทธภพ…
เขาคือบุคคลที่สมควรได้รับชื่อเหล่านั้น และยังคงเป็นเช่นนั้น…แต่แล้วเหตุใดกัน?
ครั้งหนึ่งผู้อาวุโสสองเคยรู้สึก ‘เคารพ’ ต่อบุรุษผู้นี้
ท้องนภาอันกว้างใหญ่ถูกบรรจุไว้ในร่างกายอันผอมบางของเขา
แต่เวลานี้…
เขาเห็นแล้วว่าท้องฟ้านั้นเริ่มแตกร้าว
ผู้อาวุโสสองมองกระบี่เซียนพลางกล่าวว่า
“หากท่านบอกว่าเด็กคนนั้นเป็นมนุษย์ ข้าก็จะคิดเช่นนั้น หากท่านตัดสินใจจะปกป้องนาง ข้าก็จะไม่ขัดข้อง ท้ายที่สุด…ความคิดของข้า คงไม่ใช่เรื่องสำคัญนัก”
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น พลางละสายตาจากโต๊ะที่ถูกทำลาย
หน้าที่ของเขายังไม่จบเขาจะต้องมุ่งหน้าไปยังตระกูลนัมกุงตามคำสั่งของประมุขตระกูล
“เพียงแต่อย่าให้ท่านต้องมาเสียใจในภายหลังเลย ความเสียใจเป็นสิ่งที่น่าสมเพชที่สุดและท่านย่อมรู้ดี”
เมื่อร่างของผู้อาวุโสสองก้าวออกจากที่พำนัก พลังกระบี่ที่แหลมคมดั่งคมมีดของกระบี่เซียนก็พลันหายไป
เขายกมือขึ้นลูบใบหน้า…
คำพูดสุดท้ายของผู้อาวุโสสองยังคงก้องอยู่ในหู
‘เด็กคนนั้น…เป็นมนุษย์จริงหรือ?’
คำถามที่ฟังดูง่าย กลับสะกิดความรู้สึกลึกในใจของเขา
แน่นอน วีซอลอาคือมนุษย์
เขาพบเด็กคนนี้ในแดนมารลี้ลับ
แต่ความทรงจำในวันนั้นถูกลบเลือนไปจากจิตใจของเขาเสียแล้ว
