ตั้งแต่ช่วงเวลาที่เขาพบเด็กคนนั้นเป็นครั้งแรก…
ตั้งแต่วินาทีที่ริมฝีปากอ่อนโยนของนางเปล่งเสียงเรียกชื่อเขา…
ตั้งแต่วันที่พวกเขาจับมือกันเดินไปตามทุ่งหญ้า…
ทุกช่วงเวลานั้นต่างตอกย้ำให้เขาเชื่อว่า ‘วีซอลอาคือมนุษย์’
แม้ว่าภายในตัวนางอาจมีสิ่งใดแฝงเร้นอยู่…
แม้ว่าโชคชะตาจะขีดเส้นให้นางต้องเป็นศูนย์กลางของมหันตภัยโลหิต…
หากเป็นเช่นนั้นจริงเขาก็เพียงแค่ฟาดฟันโชคชะตานั้นทิ้งเสีย!
เขาฝึกฝนกระบี่มาเพื่อสิ่งนี้!
ไม่ว่าวีซอลอาจะเป็นสิ่งใด ไม่ว่ามหันตภัยโลหิตจะเป็นเช่นไร
หากต้องแลกด้วยชีวิตของเขา… เขาก็พร้อมจะเผาทิ้งโดยไม่ลังเล
เพื่อหลานสาวของเขา!
จักรพรรดิกระบี่สวรรค์ค่อยๆ ก้มลงเก็บเศษซากของโต๊ะที่แตกกระจายทีละชิ้นด้วยมืออันสั่นเทา
“ข้าขอโทษ…”
แม้จะผ่านกาลเวลามายาวนาน… เขาก็ยังคงเป็นมนุษย์ที่ควบคุมอารมณ์ของตนเองไม่ได้
แต่ช่างเถอะ หากวีซอลอายังขาดบางสิ่งในฐานะมนุษย์ก็แค่เติมเต็มมันเสีย แม้จะต้องแลกด้วยชีวิตของเขาเอง…เขาก็พร้อมจะทำ
จักรพรรดิกระบี่สวรรค์ตัดสินใจแน่วแน่แล้ว
แต่ไม่กี่ชั่วยามให้หลัง
เขาจึงได้รู้ว่าวีซอลอาได้หายไปจากตระกูลกู่แล้ว!
◇◆
ม้าศึกแล่นผ่านเส้นทางมายาวนานเพียงใดแล้วนะ…
รู้ตัวอีกที ความเมื่อยล้าก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
เมื่อลอบมองออกไปนอกหน้าต่าง รถม้ากำลังแล่นผ่านช่วงโพล้เพล้ ดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว
อีกไม่นานพวกเขาจะเข้าสู่เส้นทางป่า ถึงเวลาต้องหยุดพักแรมแล้ว
