ถึงเผิงอาฮีอยากเชื่อเช่นนั้น นางก็รู้ดีว่านางสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่แตกต่างไปอย่างมากจากกู่หยางชุนที่นางเพิ่งพบ แตกต่างจากกู่หยางชุนที่ขาดการควบคุมตัวเองจนทำให้การหมั้นพังทลาย
“…ข้าไม่รู้จะอธิบายเขายังไงดี”
เผิงอาฮีถอนหายใจยาว ก่อนจะตัดสินใจละทิ้งความคิดเกี่ยวกับการพบเจอแปลกๆ ครั้งนี้ และหันไปถามคนคุ้มกันของนางแทน
“แล้วเจออะไรบ้างไหม?”
“…ข้าหาหลักฐานอะไรที่ชัดเจนไม่ได้เลยเจ้าค่ะ คุณหนู แต่ข้ายืนยันได้ว่าคุณชายอยู่ที่ซานซีจริงๆ”
“เฮ้อ… ไอ้พี่ชายตัวดี มีที่ตั้งมากมาย แต่ทำไมต้องเป็นที่นี่ด้วยนะ”
เผิงอาฮีอยากจะถามนักว่า ทำไมเขาถึงเลือกซานซี แต่นางรู้อยู่แล้วว่าเผิงอูจินจะตอบว่าอะไร
เขาคงจะพูดอะไรแปลกๆ เช่น “มันทั้งไกลและใกล้ยังไงล่ะ”
พรสวรรค์ของเขานั้นน่ายกย่องอย่างไม่ต้องสงสัย แต่นางไม่เคยเข้าใจนิสัยของเขาได้เลย
เขาอาจมีสายเลือดตระกูลเผิงอยู่เต็มเปี่ยม แต่บุคลิกของเขานั้นต่างจากสมาชิกคนอื่นๆ ของครอบครัวอย่างสิ้นเชิง
“…น่ารำคาญจริงๆ”
“ใกล้จะค่ำแล้วเจ้าค่ะ คุณหนู เรากลับไปพักกันก่อนเถิด”
เผิงอาฮีถอนหายใจอีกครั้งตามคำพูดของคนคุ้มกัน ก่อนจะหันไปมองทางที่กู่หยางชุนหายลับไป
“พอเจอตัวเมื่อไหร่ล่ะก็ ข้าสาบานเลย…”
เผิงอาฮีพ่นลมหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินออกจากบริเวณนั้นไป
ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น ที่ร้านเกี๊ยว…
“ฮัดเช้ย!”
