เมื่อข้าถามมูยอนในภายหลัง เขาบอกว่าพวกเขาตื่นเช้ากว่าปกติถึงสองชั่วโมง เพื่อขับแอลกอฮอล์ออกจากร่างกาย
‘ดื่มกันขนาดนั้นก็ไม่แปลกใจเลย’
วีซอลอา ที่ดูร่าเริงสุดขีดหลังจากกินเกี๊ยวเมื่อคืนนี้ เดินเข้ามาหาข้าพร้อมกับชุดสีแดงที่ข้าสวมเมื่อวาน
ข้ารับชุดจากนาง พลางถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า
“…เอาล่ะ วันนี้คือวันสุดท้ายแล้ว”
“คุณชาย! วันนี้ใช่ไหมวันที่พวกเขาจะทำเรื่องแบบ ‘ฟิ้วๆ ปั๊วะๆ’ นั่นน่ะ!”
“…พูดให้ชัดกว่านี้หน่อยได้ไหม? ข้าไม่เข้าใจเลย”
“ก็แบบที่มูยอนทำตลอดนั่นแหละ”
ดูเหมือนนางจะพูดถึงการฝึกวิชาลับกับกระบี่ที่มูยอนทำอยู่ที่จวน
แต่…คำว่า ‘ฟิ้วๆ ปั๊วะๆ’ มันเข้าใจยากเกินไปสำหรับใครจะเดาออกนะ
“มันดูเท่มากเลย ข้าเองก็อยากลองทำดูสักวัน”
‘…เจ้าจะได้ทำมันจนเบื่อแน่ๆ ’
นั่นอาจจะยังน้อยเกินไปสำหรับวีซอลอา
ข้าไม่รู้ว่านางผ่านอะไรมาบ้างกว่าจะกลายเป็นคนอย่างที่นางเป็นในอนาคต แต่ข้าสงสัยว่ามันจะเป็นไปได้หรือที่นางจะสังหารมารสวรรค์ด้วยแค่พรสวรรค์เพียงอย่างเดียว
ข้ากลั้นคำพูดที่อยากเอ่ยออกมา พลางมองวีซอลอาที่กำลังร่าเริง จากนั้นก็หันกลับมาสนใจเปลี่ยนเสื้อผ้าของตัวเอง
หลังเปลี่ยนเสื้อเสร็จ ข้าก็เริ่มออกเดินไปยังสถานที่ที่คงจะใช้เวลาอยู่ทั้งวัน
ระหว่างที่เดินช้าๆ เพราะยังพอมีเวลาเหลืออยู่ จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังขึ้นจากที่ไกลๆ
“ทำไม? ทำไมข้าถึงเข้าไม่ได้?!”
“…กะ―ก่อนอื่นใจเย็นลงก่อนเถอะ”
