ให้พวกเราจัดการ……เข้าไปในส่วนลึกของเกาะเถอะ ไม่มีที่ไหนปลอดภัยกว่าที่นั่นแล้ว”เงาแส้อันคมกริบพลิ้วไหวท่ามกลางสายฟ้า เสียงของหวังชิงจมหายไปในเสียงฟ้าร้องยืนอยู่ในป่าลึกที่ยับเยิน สายตาของสมาชิกหน่วยม่านราตรีมองมาทางหลินชีเยี่ยที่ยืนอยู่ตรงกลาง หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้า“ทำตามที่ผู้อาวุโสหวังชิงบอก”แม้หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ จะสามารถรับมือกับจระเข้ดำได้ แต่หนึ่งตัวก็เป็นขีดจำกัดแล้ว ตอนนี้บนเกาะนี้มีจระเข้ดำเกือบยี่สิบตัว เกินความสามารถของพวกเขา หากจะดื้อดึงอยู่ต่อไป ก็จะกลายเป็นภาระให้กับพวกผู้บัญชาการเท่านั้นเสียงระเบิดและเสียงคำรามของจระเข้ดำดังมาจากทั่วทุกมุมของเกาะ หลินชีเยี่ยและคนอื่นๆ รีบออกเดินทางทันที มุ่งตรงไปยังใจกลางเกาะ……ตึง!กระบองสีดำฟาดลงมา เสียงครืนต่ำก้องไปทั่วฟ้า เปลือกนอกของจระเข้ดำตัวหนึ่งถูกทุบจนแตกร้าวเป็นใยแมงมุม ฝังลึกลงไปในพื้นดินเนี่ยจิ่นซานในชุดจงซานสีเทา ใบหน้าสงบนิ่งดึงกระบองออกจากหัวของจระเข้ดำ แล้วหันไปมองด้านหลังท่ามกลางคลื่นทะเลที่ปั่นป่วน จระเข้ดำอีกสี่ตัวค่อยๆ คลานออกมา ดวงตาสีเขียวมรกตหลายคู่จ้องมองเนี่ยจิ่นซาน ดูราวกับไฟวิญญาณลอยอยู่ในความมืดเนี่ยจิ่นซานใช้แรงทั้งหมดทุบกระบองในมือลงบนพื้น คลื่นพลังที่มองไม่เห็นม้วนตัวขึ้น ร่างกายที่ตั้งตรงราวกับต้นสนแข็งแกร่งยืนตระหง่านอยู่ริมฝั่ง ดูราวกับเทพสงครามที่ปกป้องประตูสวรรค์เสียงคำรามของจระเข้ดำ
