มดำคนหนึ่งเดินเข้ามาในร้านท่ามกลางแสงอาทิตย์สีทองอ่อน สายตากวาดมองไปรอบๆ ในดวงตาหวนระลึกถึงความทรงจำและแฝงด้วยความเศร้าจางๆ“เดี๋ยวก่อน คุณดูคุ้นๆ นะ……” ซูเจ๋อเพ่งพินิจใบหน้าของหญิงสาวอย่างละเอียด พลางเกาหัว รู้สึกว่าเคยเห็นเธอที่ไหนมาก่อนหญิงสาวคนนั้นมองไปรอบๆ สายตาหยุดอยู่ที่ซูเจ๋อ เธอเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วเอ่ยถาม“ตอนนี้ ใครเป็นหัวหน้าหน่วย 136?”“ก็กันหยางอวี่……” ซูเจ๋อตอบออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วก็นึกขึ้นได้ “คุณก็เป็นหน่วยพิทักษ์ราตรีเหมือนกันเหรอ?คุณอยู่หน่วยไหน?”“กันหยางอวี่……” หญิงสาวพึมพำชื่อที่ไม่คุ้นเคย ความผิดหวังในดวงตายิ่งทวีความรุนแรงขึ้น “……ฉันเข้าใจแล้ว”เธอหมุนตัวเดินออกไปมองร่างของคนและสุนัขหายลับไปที่ปลายถนน ซูเจ๋อก็นึกอะไรขึ้นได้ทันที วิ่งไปที่กรอบรูปบนผนัง พิจารณาอย่างละเอียด “เธอนี่นา?!”ใบหน้าในความทรงจำของซูเจ๋อซ้อนทับกับใบหน้าในอัลบั้มรูป เขาอุทานออกมา “เธอคือซือเสี่ยวหนาน?!”ที่แท้ก็เป็นอดีตสมาชิกหน่วย 136ความคิดมากมายผุดขึ้นในหัวของซูเจ๋อ สุดท้ายก็ตัดสินใจวิ่งตามออกไปนอกสำนักงาน!เขาไล่ตามร่างที่ค่อยๆ ห่างออกไป ออกจากเขตเมือง อาคารบ้านเรือนเริ่มบางตา สภาพแวดล้อมค่อยๆ รกร้างพอซูเจ๋อรู้สึกตัวอีกที ก็มาถึงชานเมืองที่เงียบสงัดไร้ผู้คนแล้วในขณะเดียวกัน ร่างของหญิงสาวก็หายไปไหนไม่รู้“นี่มันแถวๆ สุสานหน่วยพิทักษ์ราตรีไม่ใช่เหรอ?”ซูเจ๋อจำสถานที่นี้ได้ เขาอาศัยความทรงจำเดิ
