ย วิญญาณย่อมมีมากขึ้น ผีร้ายก็จะทวีจำนวนขึ้น พวกเขามีความสามารถสูงยิ่ง ก็ขอให้ช่วยเจ้าตำหนักจับกุมวิญญาณใหม่และไล่ล่าผีร้ายไปก่อน วันหน้าค่อยไปเป็นเทพสงครามประจำศาลเทพารักษ์ในเมืองต่างๆ”
“จำได้หมดแล้ว”
“ลำบากเจ้าแล้ว”
“คุณชายล้อเล่นแล้ว”
นกนางแอ่นไม่รอช้า มันรับเอาพลังจิตสายนั้นจากมือซ่งโหยว ก่อนจะขยับปีกบินเข้ามาคาบขวดหยกบรรจุยาเม็ดนั้นไว้
“เยี่ยนอันขอลาไปก่อน”
“เดินทางระวังตัวด้วย”
พรึ่บ พรึ่บ พรึ่บ…
นกนางแอ่นโผบินขึ้นสู่ท้องฟ้า มุ่งหน้าไปทางทิศเหนือ เพียงพริบตาก็หายลับไปในมวลเมฆที่ซ้อนทับกัน
ซ่งโหยวละสายตากลับมา ก้มลงสบตากับแมวสามสี แล้วหันกลับไปมองเมืองหยางตูอีกครั้ง ก่อนจะออกก้าวเดินต่อไป
มุ่งหน้าไปทางเหนือเช่นกัน
ขึ้นเหนือไปก่อน จากนั้นค่อยวกไปทางตะวันตก เพื่อเดินทางกลับสู่เมืองฉางจิง
อากาศกำลังดี แสงแดดสดใสแผดเผาจนรู้สึกร้อนผ่าวที่หนังศีรษะ เดินไปได้ไม่นานก็เริ่มรู้สึกร้อนขึ้นมาจริงๆ
ฮั่วเอ้อร์หนิวเหงื่อโทรมกายไปนานแล้ว
หยาดเหงื่อซึมโชกเสื้อผ้าจนชุ่ม ทำให้ผิวพรรณของเขาดูขึ้นเงาและกำยำแข็งแรงอย่างยิ่ง
ยามนี้เขาถือจอบ กำลังถากถางเส้นทางบนเขาช่วงสุดท้ายที่พังทลายลงมา หากมีกิ่งไม้ขวางทาง เขาก็จะฟันให้ขาดแล้วโยนลงหน้าผาไป
ฮั่วเอ้อร์หนิวเป็นคนดื้อรั้นและซื่อตรง เขาไม่มีวันทำงานแบบขอไปที และไม่เคยคิดที่จะอู้งาน การซ่อมทางสักสายหนึ่งก็แค่ใช้แรงกายเข้าแลก สำหรับเขาแล้วมันไม่ใช่เรื่อง
