ห้สิ้นเรี่ยวแรง ทำได้เพียงขดตัวอยู่ตามมุม เข้าสู่ช่วงเวลาที่เงียบงันที่สุดในชีวิต
ทว่าในความเงียบงันหลายวันนี้ ฮั่วเอ้อร์หนิวกลับมักจะใช้ความคิด คิดถึงเรื่องสัพเพเหระและเรื่องราวที่เขาไม่เคยฉุกคิดมาก่อนในอดีต
สิ่งที่โลดแล่นอยู่ในห้วงความคิดของเขา คือภาพของตัวเขาเองในหลากหลายมุมมอง
ตัวเขาที่เป็น ‘ฮั่วเอ้อร์หนิว’ ผู้รับเงินเพื่อขจัดปัดเป่าภัยให้ผู้อื่น
ฮั่วเอ้อร์หนิวผู้ยอมไปนอนเฝ้าหลุมศพเพียงเพื่อแลกกับเงินหนึ่งร้อยเหวิน
ฮั่วเอ้อร์หนิวผู้ที่ถูกคนรอบข้างรุมล้อเลียนว่าโง่เขลา
ฮั่วเอ้อร์หนิวผู้ที่กำลังอดมื้อกินมื้อขดตัวอยู่ในบ้านเฉกเช่นตอนนี้
ฮั่วเอ้อร์หนิวเกือบจะหนาวตายในยามเหมันตฤดู
ฮั่วเอ้อร์หนิวผู้หน้ามืดตามัวเพราะฤทธิ์สุราและความฮึกเหิมตามนิทาน จนยอมขโมยของวิเศษจากเทพเซียนวิ่งหนีออกจากเมืองไปด้วยความตื่นเต้น
ฮั่วเอ้อร์หนิวผู้ได้รับความปราณีจากขุนนางในอำเภอ
ฮั่วเอ้อร์หนิวผู้ได้รับความเอ็นดูจากชาวบ้าน ทั้งจัดเลี้ยงอาหารและคะยั้นคะยอให้ดื่มสุรา
และฮั่วเอ้อร์หนิวผู้เงียบงันและหิวโหยในยามนี้…
ยิ่งร่างกายอ่อนแรงลง จิตใจกลับยิ่งโลดแล่น
เขาหลับใหลไปท่ามกลางความสะลึมสะลือ
ในฝันก็ยังคงเต็มไปด้วยเรื่องราวมากมาย
ดูเหมือนฮั่วเอ้อร์หนิวจะค่อยๆ กระจ่างใจถึงเหตุผลที่แท้จริงว่าทำไมตัวเขาถึงยังคงกระวนกระวายใจ แม้จะได้ทั้งของวิเศษ ได้ทั้งชื่อเสียงและทรัพย์สินมาครอบครอง ทว่าเขากลับอธิบายมันออกมาเป็นคำ
