พูดไม่ได้
เพราะเขาเป็นคนพูดไม่เก่ง อีกทั้งเหตุผลนี้ก็ไม่ได้มาจากตำราหรือถ้อยคำของผู้อื่น แต่มันคือแสงสว่างที่เกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติในชั่วขณะหนึ่ง เป็นความเข้าใจที่ตกผลึกขึ้นมาด้วยตัวเขาเอง มีเพียงผู้ที่เก่งกาจด้านวาทศิลป์และการสรุปความเท่านั้น จึงจะสามารถเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดเพื่อสื่อสารแก่ผู้อื่นได้
ทว่าฮั่วเอ้อร์หนิวไม่มีความสามารถนั้น
และเขาก็ไม่มีกะจิตกะใจที่จะมาขบคิดเรื่องเหล่านี้ด้วย
ในเมื่อตอนนี้เขาเป็นใบ้ ต้องกลายเป็นใบ้ไปตั้งหนึ่งเดือน ต่อให้จะพูดออกมาก็พูดไม่ได้ อีกทั้งยังอ่านไม่ออกเขียนไม่ได้ ที่สำคัญที่สุดคือความหิวโหยในท้อง ยามตื่นจากฝัน สามวันผ่านไปแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการเติมเต็มท้องให้อิ่ม
หมั่นโถวที่ฮั่วเอ้อร์หนิวพกมาบูดเสียแล้ว ทว่าเขาก็ยังกัดฟันกลืนมันลงท้อง ไม่ผิดคาด หมั่นโถวบูดไม่อาจทำอะไรกระเพาะเหล็กของเขาได้ หลังจากพักหายใจอยู่ครู่หนึ่งจนพอมีเรี่ยวแรง เขาจึงเดินออกจากอารามร้างที่เกือบจะพังทลายลงเพราะพายุฝน พร้อมกับกวาดสายตามองไปรอบๆ
โลกหลังฝนช่างสะอาดตานัก ไม่รู้ว่าเป็นมวลเมฆหรือม่านหมอกที่ลอยนิ่งอยู่บนหุบเขาและเหนือลำน้ำหยางเจียงเบื้องล่าง ช่วยเติมเต็มความสดชื่นให้แก่โลกใบนี้อีกครั้ง
พื้นดินถูกน้ำจนอ่อนนุ่ม ทว่ากลับไร้รอยเท้า
ฮั่วเอ้อร์หนิวก้าวเดินไปข้างหน้า ทุกย่างก้าวล้วนจมลึกลงไปในโคลนตม
เส้นทางบนเขาด้านหน้าขาดสะบั้นลงจริงดังคาด
ภูเขาที่ถล่มลงมาทำ
