ลายเส้นทาง ทั้งต้นไม้ที่หักโค่นยังลงมาปิดตายหนทาง
ฮั่วเอ้อร์หนิวใช้ความพยายามอย่างมหาศาลกว่าจะลงไปถึงตีนเขา เขาตั้งใจจะบอกกล่าวกับชาวบ้านว่าผีร้ายบนเขานั้นถูกเขาจัดการจนสิ้นซากแล้ว ทว่าเขากลับพูดจาไม่ได้
เคราะห์ดีที่ชาวบ้านเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามเขาเสียก่อน
“ผีร้ายถูกกำจัดแล้วหรือ”
ฮั่วเอ้อร์หนิวทำได้เพียงพยักหน้าถี่ๆ
เสียงของผู้คนที่แว่วเข้าหู ทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจอย่างประหลาด
“ดีเหลือเกิน!”
“ในที่สุดก็กำจัดมันได้สักที!”
“พวกเราจะได้อยู่อย่างสงบสุขเสียที!”
“แต่จอมยุทธ์ฮั่วต้องอยู่บนเขาตั้งหลายวัน ผีร้ายนั่นคงรับมือยากน่าดู ขอบคุณจริงๆ ที่เหน็ดเหนื่อย…”
“จอมยุทธ์ฮั่ว ไยท่านถึงไม่พูดจาเล่า”
“เอ๊ะ”
ฮั่วเอ้อร์หนิวไม่อาจโต้ตอบพวกเขาได้ แม้กระทั่งรอยยิ้มที่ควรจะแสดงออกมาพร้อมกับคนอื่นเขาก็ทำไม่ได้
เมื่อไม่ต้องเสียพลังงานไปกับการพูดจา พลังงานเหล่านั้นจึงถูกเปลี่ยนทิศทาง ทำให้เขาสังเกตเห็นความยินดีและความซาบซึ้งของชาวบ้านได้อย่างชัดเจนยิ่งขึ้น
สิ่งนี้ทำให้คนที่อดข้าวมาสามวันอย่างเขา รู้สึกเบิกบานใจไม่น้อย
และก็เป็นไปตามคาด เขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากชาวบ้านอีกครั้ง ทั้งเครื่องดื่มร้อน อาหารเลิศรส กับข้าวกับปลามากมาย ทั้งยังต้มน้ำร้อนให้เขาอาบชำระกาย ส่วนเงินรางวัลที่เคยตกลงกันไว้ก็มอบให้เขาครบถ้วนไม่มีขาดตกบกพร่อง
เพียงแต่ไม่รู้ว่ามีกี่คนที่ถามเขาว่าทำไมจู่ๆ ถึงพูดจาไม่ได้ ซึ่งแต่ละคนก
