อวางค่ายกลใหญ่ไว้ขุดรากถอนโคนเขา เขาจะต้องหวาดระแวงจนวิตกเป็นแน่”
“…” ซ่งโหยวครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนจะกล่าว “ท่านคิดว่าเขาจะมาหาข้าหรือ”
“หากข้าบอกว่าผู้วิเศษพักอยู่ที่นี่ เขาอาจเดาแผนออก หากเขาไม่เชื่อเขาก็จะไม่มา แต่ถ้าเขาเชื่อเขาก็จะหวาดกลัวจนไม่กล้ามาเช่นกัน” เหวินผิงจื่ออธิบาย “แต่ถ้าข้าทำอย่างแยบยลหน่อย เพียงแพร่งพรายว่าผู้วิเศษพำนักอยู่ที่เมืองฝั่งตะวันออก แต่ไม่ระบุที่ทางให้ชัดแจ้ง เขาคงต้องตามหาแทบทุกหลังคาเรือน สหายบำเพ็ญมักสวมชุดนักพรตอยู่เป็นประจำ ไม่นานเขาคงต้องตามมาถึงที่นี่แน่นอน”
“ที่ว่าแยบยลหน่อยนั้น คืออย่างไรหรือ”
“หากบอกต่อผ่านปากชาวเมือง เขาย่อมมองออกได้ง่าย ทว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะเป็นเทศกาลปัดกวาดรังควานของเมืองหยางตูแล้ว ทางการจะเชิญนักพรตจากอารามและพระภิกษุจากวัดนอกเมือง รวมถึงผู้วิเศษตามท้องถิ่นมาร่วมพิธีและร่ายรำตามจารีตเพื่อปัดเป่าโรคระบาดและเคราะห์ภัย” เหวินผิงจื่อกล่าวต่อ “ดังที่กล่าวไป ชาวหยางตูทนทุกข์มานาน หากข้าบอกเรื่องนี้ให้สหายร่วมสำนักในอารามเทียนซิงฟัง เมื่อถึงวันเทศกาล เหล่านักพรต นักบวชและหมอผีทั้งหลายย่อมต้องหยิบยกเรื่องนี้ขึ้นมาสนทนากันไปทั่ว”
ซ่งโหยวฟังจบก็อดไม่ได้ที่จะเผยยิ้มออกมา “ท่านนี่มีท่วงทีดุจดั่งยอดผู้วางกลยุทธ์ครั้นอดีตกาลจริงๆ”
“ข้าไม่กล้าเอาตนไปเปรียบหรอก เพียงแต่แผนนี้ไม่ต้องตระเตรียมสิ่งใด เพียงให้ข้าเอ่ยปากบอกสหายในอารามเทีย
