งต้องตายเพราะความอดหยาก
“ในช่วงปีที่ผ่านมา ยังมีคนทำเงินหายอีกหรือไม่ ข้าหมายถึงที่ท่านบอกว่าเงินทองโบยบินกระจัดกระจายไปนั่นน่ะ”
“มีสิขอรับ! เพียงแต่ก็น้อยลงมากแล้ว หากไม่ได้ไปยืนด่าทอท่านกลางถนน หรือเที่ยวประกาศความเลวร้ายของท่านไปทั่ว ก็ไม่ค่อยได้ยินเรื่องชาวบ้านไปยั่วยุเทพเจ้าหรอกขอรับ!” ลูกจ้างเอ่ยพลางโยนเหรียญทองแดงในมือเล่น “หากไม่เป็นเช่นนี้ ต่อให้ผู้น้อยใจกล้าสักเพียงใด ก็คงไม่กล้าเล่าเรื่องพวกนี้ให้ท่านนักพรตฟังหรอก!”
“ขอบคุณท่านมาก”
ดูท่าเทพจี๋เล่อองค์นี้ยังคงสถิตอยู่ในหยางตู
ตลอดหลายปีที่ผ่านมามันคอยกอบโกยแรงศรัทธาผ่านการให้พรด้านโชคลาภเงินทอง อิทธิฤทธิ์ของมันย่อมต้องแก่กล้าขึ้นมากเป็นแน่
“อาหารได้แล้ว!”
เสียงตะโกนดังมาจากหลังครัว
“มาแล้วขอรับ!”
ลูกจ้างก้มตัวพยักหน้าให้ซ่งโหยวทีหนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งปรี่ไปยังห้องครัว
ฝ่ายซ่งโหยวก้มหน้าลง ใช้ตะเกียบเขี่ยเมล็ดข้าวและเจ้าชิ้นสี่เหลี่ยมเล็กๆ ในชามต่อ
ชิ้นสี่เหลี่ยมสีแดงนั่นคือหงหลัวโป[1] คาดว่าคงเพิ่งเข้ามาในแผ่นดินต้าเยี่ยนได้ไม่นานนัก เพราะเขาแทบไม่เคยเห็นตามที่อื่นๆ เลย ย่อมหมายความว่ามันยังไม่ได้แพร่หลายไปทั่ว ส่วนชิ้นสีเหลืองนวลปนเขียวจางๆ ที่เคี้ยวแล้วให้รสสัมผัสนุ่มหนึบแฝงกลิ่นหอมกรุ่นนั้น คือหนึ่งในพันธุ์พืชชั้นเลิศที่นกนางแอ่นแห่งอันชิงนำกลับมาจากโพ้นทะเลเมื่อหลายปีก่อน มีนามว่ามันนางแอ่น
สมกับเป็นเมืองหยางตูจริงๆ…
สิ่
