ย่างไรเล่า”
“อื้อ…”
“แม่นางสามสีคิดว่าที่ข้าพูดมาเป็นอย่างไรบ้าง” ซ่งโหยวยังคงถามโดยไม่ได้หันกลับไปมอง
“แม่นางสามสีคิดว่าเจ้าพูดถูก!” เด็กหญิงตัวน้อยตอบกลับอย่างซื่อตรง
“เช่นนั้น แม่นางสามสีเขียนไปสักเท่าไรแล้ว เล่าถึงไหนแล้ว” ซ่งโหยวมองหนังสือในมือพลางถามต่อ
“ไม่บอกหรอก!”
“แม่นางสามสีไม่คิดจะช่วยคลายความอยากรู้อยากเห็นของข้าหน่อยหรือ”
“พลิกหน้ากระดาษได้แล้ว…”
“เฮ้อ…”
ซ่งโหยวยื่นมือออกไปพลิกหน้ากระดาษ
พรึ่บ…
เนื้อหาในหน้านี้ถือเป็นเรื่องยาวที่หาอ่านได้ยาก มันบอกเล่าเรื่องราวของบรรพบุรุษตระกูลเยี่ยที่หลงไปติดเกาะเผ่ายักษากลางทะเล
เริ่มตั้งแต่ต้นตระกูลเยี่ยออกทะเลไปอย่างไร เกิดอุบัติเหตุจนหลงไปติดเกาะเผ่ายักษาได้อย่างไร และใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับนางยักษาจนเกิดเป็นความรักได้อย่างไร ตลอดจนวิธีที่เขาสอนเหล่ายักษาบนเกาะให้รู้จักการจุดไฟย่างเนื้อ วิธีที่เขาอาศัยจังหวะหลบหนีออกมาจากเกาะ และการที่ทายาทของเขาเข้ารับราชการทหารจนได้ขึ้นเป็นแม่ทำ ก่อนจะถูกทางการระแวงจนถูกปลดออกจากราชการและทั้งตระกูลก็ต้องพบกับตกต่ำในที่สุด ทุกอย่างล้วนเขียนไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน
ซ่งโหยวและเด็กหญิงต่างตั้งใจอ่าน
เรื่องราวที่เขียนไว้นี้ละเอียดกว่าที่เยี่ยซินหรงเคยเล่าให้ฟังนัก ซ้ำยังเป็นจริงดั่งที่เยี่ยซินหรงเคยว่าไว้ เรื่องเล่าที่ถูกถ่ายทอดไปทั่วใต้หล้า ย่อมรื่นหูและน่าติดตามกว่าเรื่องที่เขาเล่าเอง
เพียงแต่เรื่องที่
