สม่ำเสมอเท่ากัน ข้ามถนนแผ่นหิน ขึ้นลงสะพานโค้ง
นักพรตหยุดยืนดูทิวทัศน์เบื้องหน้า เจ้าแมวก็หยุดนิ่งหันมองตามเขา
ชาวบ้านตามทางที่พบเห็นต่างก็พากันประหลาดใจ
“ท่านนักพรต! รับอะไรดีขอรับ”
“มีอะไรบ้างเล่า”
“ร้านเล็กๆ ของเรามีหลายอย่างเชียวขอรับ! อาจจะไม่มีพวกอาหารป่าหรืออาหารทะเลตามโรงสุราใหญ่ๆ ในเมือง แต่ก็นับว่าขาดเพียงวัตถุดิบราคาแพงเหล่านั้นเท่านั้น ส่วนเรื่องฝีมือการปรุงนั้น หาได้ด้อยไปกว่าพวกนั้นเลย!” ลูกจ้างหนุ่มพาดผ้าขี้ริ้วไว้บนบ่า เอ่ยปากคุยโวด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม
“ข้าเพิ่งมาถึงหยางตู ไม่รู้ว่าที่นี่หรือร้านของท่านมีสิ่งใดเลิศรสบ้าง เช่นนั้นก็ให้เถ้าแก่ช่วยข้าเลือกหน่อยเถิด ขอเป็นอาหารพื้นเมืองสักสองอย่างก่อน” ซ่งโหยวยิ้มน้อยๆ “เพียงแต่ข้าเป็นเพียงนักพรตยากจน หวังว่าเถ้าแก่คงไม่ยกของแพงหูฉี่มาให้ข้านะ”
“วางใจได้เลยขอรับ! ร้านเราค้าขายด้วยความซื้อสัตย์ ไม่เคยโกงเด็กหรือคนชรา ยิ่งกับท่านนักพรตด้วยแล้ว!” ลูกจ้างฉีกยิ้มกว้าง ก่อนจะก้มมองแมวข้างกายเขา “แมวตัวนี้ท่านนักพรตพามาด้วยหรือขอรับ”
“เป็นสหายร่วมเดินทางของข้าเอง”
“ในเมื่อท่านพาเจ้าแมวมาด้วย เช่นนั้นรับปลาแม่น้ำทอดสักจานหรือไม่ รับรองว่าอร่อยเด็ด” ลูกจ้างชะงักไปครู่ “ท่านจะสั่งสองอย่าง เช่นนั้นขอเพิ่มอาหารขึ้นชื่อของร้านเราอย่างกุ้งต้มใบชา เป็นอย่างไรบ้างขอรับ”
“รบกวนท่านแล้ว”
“ได้เลยขอรับ!”
ลูกจ้างหมุนกายกลับไปแจ้งที่ห้องครัวทัน
