ที
นั่งอยู่ในร้านก็ได้ยินเสียงตะโกนสั่งอาหารอันดังกังวานของเขา
ฝ่ายเจ้าแมวนั่งตัวตรงอยู่ที่แทบเท้าของซ่งโหยว เนื่องจากฤดูหนาวพื้นดินเย็นจัด นางจึงม้วนหางมาวางด้านหน้าแล้วใช้เท้าเหยียบไว้แทนพรมรองนั่ง ทว่าสายตากลับเงยมองไปยังผนังด้านข้าง
บนผนังนั้นแขวนป้ายไม้ไว้มากมาย ทุกแผ่นเขียนชื่ออาหารและราคากำกับไว้
แม้จะเป็นเพียงร้านเล็กๆ ริมทาง แต่กลับทำอย่างเป็นระบบระเบียบไม่แพ้โรงสุราใหญ่ เพียงแต่ป้ายไม้เหล่านี้มิได้แกะสลักลวดลายวิจิตร และชื่ออาหารก็ไม่ได้ตั้งให้สละสลวยจนเข้าใจยากเท่านั้นเอง
แมวสามสีไล่สายตามองดูทีละป้าย ค้นหาอย่างตั้งใจ ในที่สุดก็นางเหลือบไปเห็นชื่ออาหารทั้งสองอย่างที่เพิ่งสั่งไป เมื่อเห็นราคาที่เขียนไว้ด้านล่าง นางก็ถึงกับอึ้งงันไป
ไม่ใช่ว่าเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมา…พวกเราสามารถกินกุ้งปลาเหล่านี้ได้ไม่อั้นโดยที่ไม่ต้องเสียเงินสักเหวินหรอกหรือ
สีหน้าของแมวสามสีเริ่มดูเคร่งเครียดขึ้นมาในทันใด
นางสะบัดหน้าไปอีกทาง จ้องมองนักพรตหนุ่มเขม็ง ทว่านักพรตกลับไม่หันมามองนางเลย นางไม่รู้จะทำอย่างไรดี จึงต้องจำใจหันกลับไปจ้องมองป้ายชื่ออาหารบนผนังด้วยท่าทางเคร่งขรึมต่อไป
ราวกับจะใช้สายตาบีบบังคับให้มันลดราคาลงมาให้ได้
“ปลาทอดบุปผาหยกมาแล้วขอรับ!”
ลูกจ้างขานชื่อเมนูเสียงดังพร้อมยกจานมาวาง
เป็นปลาขนาดเล็กตัวไม่ถึงสองนิ้ว กว้างเพียงหนึ่งนิ้วและยาวเพียงครึ่งฝ่ามือ ดูไม่ออกว่าเป็นปลาชนิดใด นำม
