นนี้อาจดูไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าเดินเข้าไปใกล้ๆ นั่นแลถึงจะรู้ว่าใหญ่จริง หากเดินขึ้นไปบนเขานะ แม้แต่ดวงตะวันก็ยังมองไม่เห็นเลย!”
“ทิวทัศน์สวยใช้ได้เลย…”
“เดี๋ยวตรงโน้นมีที่พอจะขึ้นฝั่งได้ ข้าจะพายเรือเข้าไปใกล้ๆ แล้วผ่อนแรงลงนิดหน่อย ท่านนักพรตก็ออกแรงกระโดดขึ้นไปเองนะขอรับ จะได้ไม่ต้องหาที่เทียบท่าให้เสียเวลา”
“ขอบใจท่านมาก”
ซ่งโหยวหยิบเงินยี่สิบเหวินให้คนเรือ
เรือเล็กแล่นเข้าใกล้ริมฝั่งอย่างรวดเร็ว
เจ้าแมวน้อยยืนเตรียมพร้อมอยู่ที่กราบเรือนานแล้ว นางหันหน้าจ้องคนเรือตาเขม็งพร้อมปั้นสีหน้าจริงจัง ทันทีที่คนเรือให้สัญญาณกระโดด นางดีดตัวออกแรงกระโดดเพียงคราเดียว ร่างปราดเปรียวก็ร่อนลงสู่ฝั่งอย่างมั่นคง
บนเรือพลันบังเกิดเสียงชื่นชมเซ็งแซ่
ซ่งโหยวเองก็ก้าวเท้ายาวๆ กระโดดขึ้นฝั่งไปเช่นกัน
คนเรือยังคงยืนอยู่บนเรือพลางยกยิ้มละไม ขณะค้ำถ่อเรือออกไปก็ยังมิวายจะเอ่ยชมว่าแมวของนักพรตท่านนี้ช่างแสนรู้ยิ่งนัก
เรือน้อยบรรทุกผู้โดยสารที่เหลือค่อยๆ ลับตาไปในม่านน้ำ
แมวสามสียังคงมีสีหน้าเฉยเมย มิได้แสดงอาการลำพองใจไปกับคำชมของคนเรือและผู้โดยสารแม้แต่น้อย นางเพียงเงยหน้าจ้องซ่งโหยว แล้วจึงเอ่ยปากพูด “ถ้าพวกเรายังไม่ขายเรือไป แม่นางสามสีก็คงแจวเรือหาเงินเหมือนกัน”
“อัดอั้นมาตลอดทางเลยสินะ”
“วิ่งเรือหาเงินได้ดีนัก!”
“แม่นางสามสีควรตั้งใจเขียนบันทึกการเดินทางต่อไป” ซ่งโหยวกล่าวพลางเงยหน้ามองฟ้า “ไม่รู้ว่าเ
